Al 26 jaar sta ik ergens tussen 6 en 7 op, ook in het weekend. Alsof er een oude vastgeroeste klok ergens in mijn lijf verstopt zit. Als Bram nog slaapt, wandel ik met de honden en pak ik een kop koffie. Wat is het heerlijk dat het voorjaar is. Daar knapt een mens van op. Ik check de socials en wordt overspoeld door allerlei berichten over het moederschap. Help… het is Moederdag.
Moederdag, dag van de mantelzorger, ik vind ze stuk voor stuk allemaal verschrikkelijk. De commercie ervan interesseert me niet, maar al die theatrale halleluja teksten die iedereen denkt te moeten delen, verschrikkelijk. Dit jaar nog erger dan voorheen. De jacht op ‘mantelzorgendemoeders’ en ‘dementerende moeders’ lijkt geopend. Wanstaltige kitch. Ze hebben geen idee, is het enige dat door me heengaat.
Telefoon uit en aan de slag
Tijd om Bram te gaan verzorgen. Ook hij is wakker geworden, maar hangt nog wel ergens tussen ‘hier en daar’. Als hij daar zit, kijkt hij me wel aan, volgt me met zijn ogen, drinkt wat schokkerig zijn fles, terwijl ik zijn hand vast houd tegen het zwiepen. Gespannen als een boog. Aankleden van zo’n groot lijf is al niet eenvoudig, daar kan iedereen zich vast wat bij voorstellen. Maar als Bram in zo’n status zit en tot in de laatste vezel van zijn lijf gespannen is, wens je jezelf echt nog een paar handen aan het bed. Het zou de klus zoveel makkelijker maken. Maar vindt ze maar eens in het huidige zorglandschap en op zondag ochtend en dan ook nog eens op moederdag. Kansloos!
De NZa houdt van hokjes en bij verschonen hoort een hokje van 15 minuten. Nou dat gaat zelfs als ik mijn stinkende best doe, echt niet lukken. Hij was nog niet aangekleed of daar kwam de verlossende klapper van een aanval die hem uit zijn status zwiepte. En ik? Ik kon door de ontlading van al die krachten in hem weer van voor af aan beginnen met wassen en aankleden. 15 Minuten, ze hebben geen idee…
IJsheiligen
Zeker in al het geweld rondom Mantelzorgers die de zorg gaan redden, staat alles wat er gebezigd wordt me tegen. Ik ben helemaal geen heilige en wil zeker niet als mantelzorger of moeder in het zonnetje gezet worden door organisaties en mensen die niet willen horen wat niet goed gaat, werkelijk helpend is of alleen maar aan de tegenslag van de ander willen verdienen zonder bij te dragen. Ik moet er echt helemaal niets van hebben, al die zogenaamd goed bedoelde onzin. Er is niets vrijwillig of idyllisch aan al dat zorgen. Het is gewoon slikken of stikken. Niks meer en niks minder.
Gelukkig is IJsheiligen geweest. Tijd om met Bram er op uit te gaan. Naar het tuincentrum om wat gezellige planten te halen voor op het terras. Cadeautje van Bram voor moederdag. Dat dan weer wel!
Comments (0)