
Mantelzorg bij NAH –1- Begrip en bewustwording van NAH
Waarom deze blogserie over Niet Aangeboren Hersenletsel?
Met deze blogserie hoop ik dat de mantelzorger herkenning, tips en misschien zelfs een stukje troost vindt. Daarnaast wil ik bijdragen aan het maatschappelijk bewustzijn hoeveel impact mantelzorg kan hebben op iemands leven.
Nadat mijn vader op nog vrij jonge leeftijd door een hersenstaminfarct werd getroffen, veranderde niet alleen zijn leven, maar ook die van mijn moeder. Zij werd naast zijn partner tevens zijn mantelzorger. Een rol waar zij zonder handleiding of voorbereiding in terechtkwam. Het werd al snel duidelijk dat NAH niet alleen voor de getroffen persoon, maar ook voor de naaste omgeving enorme uitdagingen met zich meebrengt. Dat besefte ik mij des te meer toen ik na het overlijden van mijn moeder de zorg voor mijn vader grotendeels op mij nam en bij hem in ging wonen.
Wat is NAH precies?
NAH, oftewel Niet Aangeboren Hersenletsel, is schade aan de hersenen die ontstaat na de geboorte. Dit kan een gevolg zijn van een traumatisch letsel, zoals een ongeluk, of een niet-traumatisch letsel zoals een beroerte, zuurstoftekort, hersentumor of infectie. Hoewel de oorzaak verschilt, hebben veel mensen met NAH soortgelijke klachten, zoals:
- Vermoeidheid, slaapstoornissen en een verminderd concentratievermogen.
- Geheugenproblemen en moeite met plannen.
- Emotionele instabiliteit, zoals prikkelbaarheid of stemmingswisselingen.
- Fysieke beperkingen, uitval of verlamming van ledematen, dubbelzien, spraakproblemen en moeite met eten en drinken.
De onzichtbare impact van NAH
Een van de grootste obstakels is dat de gevolgen van NAH ook onzichtbaar kunnen zijn. Iemand kan er gezond uitzien, terwijl ze dagelijks worstelen met extreme vermoeidheid, overprikkeling of zelfs het omgaan met hun emoties. Voor buitenstaanders is dit moeilijk te begrijpen. De opmerking “maar je ziet er toch goed uit?” kan enorm pijnlijk zijn voor zowel de persoon met NAH als de mantelzorger.
Als mantelzorger ben je niet alleen getuige van deze uitdagingen, maar moet je ook constant de vertaalslag maken naar anderen: werkgevers, vrienden, familieleden, of zelfs zorgprofessionals die de complexiteit van NAH soms niet volledig begrijpen.
Hoe kun je meer begrip creëren?
- Informatie delen: Vertel je omgeving wat NAH inhoudt. Soms helpt het om concrete voorbeelden te geven, zoals een wandeling van 10 minuten kan iemand met NAH net zo uitputten als een marathon.
- Geduld oefenen: Het kost tijd voor anderen om te begrijpen dat NAH meer is dan wat ze zien. Geef ze de kans om vragen te stellen.
- Zoek lotgenotencontact: Door ervaringen te delen met andere mantelzorgers voel je je minder alleen en leer je ook hoe zij omgaan met onbegrip.
Een vraag voor beleidsmakers: Er is nog veel werk te doen om NAH zichtbaar te maken op beleidsniveau. Mantelzorgers kunnen niet blijven functioneren zonder goede ondersteuning, zoals respijtzorg en toegankelijke informatie over NAH. Ook kunnen professionals in de zorg beter geschoold worden in het herkennen van NAH en de impact op de naasten. Prof.dr. Erik Scherder is een bekende in de wondere wereld van ons brein, hij gaf er onlangs nog een college over.
Wordt er trouwens eindelijk aan een fatsoenlijk beleid gewerkt voor mantelzorgend Nederland? Want dat die niet langer op zich kan laten wachten hebben de zorgelijke cijfers van overbelaste mantelzorgers wel laten zien uit de publicatie van Independer
In het volgende deel van deze serie ga ik dieper in op de emotionele belasting van mantelzorg. Hoe ga je om met rouw bij leven, frustratie en het schuldgevoel dat soms op de loer ligt?
Mantelzorgers: Ik zal vast ook nog heel veel vergeten wat van belang is voor mijn lotgenoten. Mijn verzoek aan jullie: heb je zelf ook ideeën, tips of adviezen?
**Deel ze hieronder het blog, zo helpen we elkaar tenslotte**
Beste Jolanda, je nodigt uit om tips en adviezen te geven. Daar ga ik in dit geval graag op in omdat het me persoonlijk treft.
Mijn man kreeg ook een hersenstaminfarct en ook mijn/ons leven werd daarna totaal anders.
Dat was in 2009. Tijdens de revalidatie en de jaren daarna heb ik veel mensen ontmoet met een partner met NAH. Ik kwam erachter dat elke situatie anders is. De personen, de impact van het NAH , de levensfase, de (on)mogelijkheden, het al dan niet aanwezig zijn van (voldoende) liefde en de mate waarin deze op de proef wordt gesteld, huisvesting, kinderen, sociaal netwerk, financiële omstandigheden en nog veel meer. Ik zag dus hoe verschillend de situaties van al die mensen die mantelzorg geven zijn.
Ik voelde me in de groep NAH-ers een buitenbeentje met dat hersenstaminfarct. Dat komt niet zoveel voor en al die problemen met gedragsveranderingen speelden voor mij niet. Wel weer heel andere dingen.
Wat ik hiermee wil zeggen en wat me ook raakt in wat je schrijft: Elke situatie, elke persoon die mantelzorg geeft is anders.
Jij schrijft over mantelzorgers. En je maakt er een algemeen verhaal van. Ik heb daar nog steeds moeite mee.
Ik ben een partner die ook mantelzorg geeft. Ik ben een mens met eigen behoeften en kwaliteiten. In eerste instantie wil ik door professionals, beleidsmakers en noem het maar, gezien worden als mens en partner van. Daar zit wat ik kan, waar ik energie van krijg en ook wat ik niet kan, of waar ik hulp bij nodig heb of nog kan leren. Zodra mensen mij zien als mantelzorger hebben ze daar allerlei vooroordelen en invullingen bij waar ik niet op zit te wachten. Die mij uit mijn kracht halen. Daarom strijd ik ervoor om mensen die mantelzorg geven te blijven zien en benaderen voor wie ze zijn, en niet als ‘mantelzorger’. Want het begrip mantelzorger zegt op persoonsniveau helemaal niets over die persoon.
Ik heb je vorige blog van 28 november ook gelezen. Daar houd je het bij jezelf. Dat spreekt me aan. Dus mijn tip: Heb het niet over mantelzorgers. Die bestaan niet. Mensen die mantelzorg geven wel.
Beste Cora, hartelijk dank voor je reactie en het delen van je ervaring. Je verhaal benadrukt hoe uniek iedere situatie is voor mensen die mantelzorg geven, en hoe divers de uitdagingen en ervaringen kunnen zijn. Het maakt duidelijk hoe belangrijk het is om rekening te houden met de persoonlijke context, want geen enkele situatie is hetzelfde. Dat besef ik mij ook, maar dit is nu eenmaal een site voor mantelzorgers. IK zou niet goed weten hoe ik het anders moet formuleren.
In deze reeks blogs probeer ik handvatten en inzichten te delen die voor een brede groep nuttig kunnen zijn. Daarbij realiseer ik me dat het onmogelijk is om alle individuele verschillen en persoonlijke omstandigheden volledig te weerspiegelen.
Nogmaals dank, ik ga er zeker aandacht aan geven in mijn volgende blog.
Warme groet, Jolanda