Levend verlies

Het overviel me. Een grote golf van verdriet, helemaal uit het niets. Ik stond op een zaterdag in de speelgoedwinkel  cadeautjes uit te zoeken voor Sam en Sofie voor 5 december. Zoals altijd begon ik bij de baby- en peuterafdeling, op zoek naar een leuke puzzel voor Sam. Geen houten puzzel, want dat is te makkelijker. Geen puzzel van 24 stukjes wat dat is te moeilijk. Dus het liefst iets er tussenin, dat hij nog niet kan, maar wel kan leren. Die puzzel lag er niet. Ik ging nog een keer alle planken langs, en nog een keer, maar het was er gewoon niet. En ineens besefte ik mij dat ik hier volgend jaar waarschijnlijk weer sta bij dezelfde peuterafdeling op zoek naar een puzzel die er niet ligt. En ik werd er ineens zo verdrietig van.

Daar in het midden van al dat babyspeelgoed werd ik helemaal overspoeld door een gevoel van levend verlies. Verlies om de ontwikkeling die Sam niet doormaakt. Nu niet, waarschijnlijk nooit niet. Geen lego, playmobil of monopoly. Geen puzzels van honderden stukjes. Geen speelgoed waar zevenjarige jongens blij van worden. Eigenlijk wilde ik heel hard huilen daar in die winkel, ik voelde me even zo eenzaam. Ik hield me groot en liep hoopvol naar de afdeling ‘grote’ kinderen voor een cadeau voor mijn dochter.

De afgelopen jaren heb ik ervaren dat dit gevoel van levend verlies (terugkerende gevoelens van rouw) op logische, maar ook soms op de gekste momenten opkomt. Tijdens Sams laatste verjaardagen had ik er bijvoorbeeld helemaal geen last van, terwijl ik dat wel had verwacht. Tijdens onze vakantie in Villa Pardoes vorige zomer waren die gevoelens bijna voortdurend aanwezig. Ik vond het enorm confronterend dat Sam, en dus wij als gezin, met zoveel activiteiten niet mee konden doen. Zelfs tijdens een weekje weg met andere gezinnen en kinderen met een ziekte of beperking, vielen wij enorm buiten de boot. Zo zat ik tijdens het welkomst- en afscheidsdiner alleen met Sam in ons huisje, want hij trok de drukte niet. Ik zag gezinnen eindeloos van de Efteling genieten, terwijl Sam na een uurtje al klaar was. Het was een geweldige week, maar ik heb ook behoorlijk gehuild en gerouwd om wat er allemaal niet kon. Eigenlijk vond ik dat helemaal niet leuk, tijdens zo’n leuke bijzondere week, maar er tegen vechten heeft geen zin. En net zoals het onverwachts opkomt, is dat verdrietige gevoel soms ook weer weg. Als het maar de ruimte krijgt om er te zijn.

Uiteindelijk kwam ik die zaterdag thuis met een groot formaat vloerpuzzel van Paw Patrol van 24 stukjes. Dan vindt Sam het in ieder geval leuk om ernaar te kijken. Of hij die puzzel gaat maken weet ik niet. Zijn kleine zusje wel. Maar soms is het fijn om het gewoon te proberen, tegen beter weten in.

Sinterklaas is weer vertrokken, maar Kerst komt er aan, dus we zijn er nog niet. Elke jaar ben ik weer op zoek naar leuk speelgoed voor mijn eeuwige peuter. Ik vind het steeds moeilijker worden, al lukt het vaak toch weer wonderbaarlijk goed. Sam was ook dit jaar weer blij met zijn Sinterklaas cadeautjes. De puzzel heb ik nog even laten liggen voor onder de kerstboom. We gaan het zien.

Mijn verdrietige gevoel was de volgende dag weer weg. Ik ben dol op mijn zoon, het is een heerlijk kind. Maar ik kan niet ontkennen dat het soms doodvermoeiend is om met een zevenjarige non-verbale peuter van 1.40 meter die altijd alles op de grond gooit te spelen. Samen een potje pesten was een stuk makkelijker geweest… Maar goed, misschien gaat Sam ons wel ontzettend verrassen. En zitten we met z’n drietjes op 25 december zijn nieuwe grote puzzel te maken.