Kerstdiner

Hij vraagt aan mij wanneer ik jarig ben, en kijkt daarbij alsof het een hele gewone vraag is.

Ik kijk ondertussen nergens meer van op, en reageer ook heel gewoon met het gewenste antwoord.

Ik heb zo’n vermoeden dat het niet zal blijven hangen.

Als ik daarop zeg dat hij ook bijna jarig is, reageert hij verbaast dat het alweer “zover” is, en met ontzag voor het getal van zijn leeftijd van 66 jaar.

Vervolgens vertel ik hem iets en opeens gaat hij over mij praten, tegen mij, alsof ik niet “ik” ben.

Dat Mayke ook altijd boodschappen haalt bij de Jumbo…

Oeps…ik schreef net nog dat ik nergens meer van op kijk, geloof ik, maar dit was toch wel weer even schrikken.., al laat ik dat niet aan hem merken.

De kwestie “eten”, met verslikkingsgevaar en verhoogde kans op longontsteking, heeft toch wel impact ook op hem, en hij zegt dat hij niet meer durft te eten, wat hij vervolgens daarna wel gewoon doet..

Woensdag is er kerstdiner bij de zorginstelling: elke bewoner mocht een gast uitnodigen, en ik was de zijne.

Anderen hebben ook hun partner als gast mee, of als die er niet is, een zoon of dochter.

Een stel ontbreekt helaas. De bewoner met wie het al bergafwaarts ging, heeft juist deze ochtend het aardse bestaan verlaten..

Mijn eega is nog bij hem op de kamer geweest om afscheid te nemen en zijn vrouw te condoleren.

Dit hoor ik niet van hem zelf, maar van een medewerker.

Hij had mij wel van het overlijden verteld, maar niet dat hij er ook naartoe was gegaan.

Ik vind het knap van hem, want ik weet hoe confronterend het is, maar respect staat bij hem hoog in het vaandel, en wegblijven is dan ook geen optie voor hem.

Dat mijn eega ook diens vrouw heeft gecondoleerd, dat weet hij niet meer, want hij weet niet wie zij is, zegt hij, en er waren meer mensen daar op de kamer.

Ik laat dat verder maar voor wat het is.

Voor de medewerkers is het ook best dubbel: ’s ochtends een overlijden meemaken, en ’s avonds (zonder hen) aan het kerstdiner.

Ik mis ze ook, en overdenk dat ze al vanaf hun tienerjaren een stel waren, en wat de impact voor haar zal zijn, al waren ze al een aantal jaren “gescheiden” levend door de omstandigheden…

Ze zijn wel altijd hecht gebleven.

Dan vraagt het kerstdiner de aandacht.

Mijn eega wil aan tafel rechts van mij zitten, zodat hij de anderen goed kan zien.

Dat ik dan in zijn “dode” hoek zal zitten en minder of niet zal “bestaan” voor hem, daar heb ik het dan maar niet over. Het is zijn “feestje”.

We hebben een gezellige “tafel”, met medewerkers, bewoners en familie.

Van een diner is vervolgens niet echt sprake, vind ik. Het is meer een proeverij van ieniemienie hapjes.

Ik zie mijn eega iets proeven, wat hij daarna via zijn lepel terug laat vallen op zijn bord wegens “niet te eten”, en wat hij later alsnog echt opeet, met aan mij de vraag wat het in hemelsnaam is..

“Volgegeten” zijn we na afloop geen van allen, wat voor de grap de opmerking ontlokt of een bezoekje aan Mac Donalds gewenst is…

Voor ons allemaal is “gezelligheid” echter het belangrijkste ingrediënt van het kerstdiner geweest, en daarover is iedereen te spreken.

Na twee jaar door Corona geen kerstdiner is het heel fijn dat het nu wel door kon gaan, al waren de tafels anders opgesteld en meer verdeeld door het hele gebouw, met het oog op het besmettingsgevaar, want afgelopen periode waren er toch ook weer afdelingen een aantal dagen gesloten geweest wegens teveel zieke mensen..

Het kerstdiner op het laatste moment afgelasten was voor de zorginstelling gelukkig geen optie geweest..