Isolement

Mantelzorg. Een woord dat velen misschien kennen, maar waarvan de ware betekenis vaak onzichtbaar blijft. Mijn naam is Maria, en ik ben mantelzorger. Elke dag sta ik klaar voor mijn moeder, die door haar ziekte steeds meer afhankelijk van me is geworden. Het is een taak die ik met liefde doe, maar die me tegelijkertijd steeds verder in een isolement drijft. Ik lig er nu zelfs wakker van..

Voordat ik mantelzorger werd, was mijn leven gevuld met sociale activiteiten, werk en tijd voor mezelf. Nu bestaat mijn wereld voornamelijk uit ziekenhuisbezoeken, medicijnschema’s en het zorgen dat mijn moeder zich comfortabel voelt. Het is niet alleen fysiek vermoeiend, maar ook emotioneel zwaar. Het gevoel van eenzaamheid sluipt langzaam maar zeker mijn leven binnen.

Vrienden die ik vroeger regelmatig zag, lijken steeds verder weg. Ze begrijpen het niet helemaal, hoe kunnen ze ook? Ze leven hun eigen leven, vol drukte en verplichtingen, en mijn situatie is een realiteit die ze zich moeilijk kunnen voorstellen. Uitnodigingen voor etentjes of uitstapjes worden minder, en ik betrap mezelf erop dat ik ze vaak moet afslaan. “Sorry, ik kan niet weg,” zeg ik dan. “Mijn moeder heeft me nodig.”

Wat ik mis, zijn de gesprekken die niet alleen over zorg en ziekte gaan. De spontane koffieochtenden, de gezellige lunches, de avonden vol gelach en het gevoel van verbondenheid met anderen. In plaats daarvan heb ik steeds vaker het gevoel dat ik gevangen zit in mijn eigen huis, mijn eigen gedachten.

Sociale media biedt enige troost, maar het vervangt niet  alles. De likes en reacties op mijn Facebookberichten voelen oppervlakkig, een tijdelijke pleister op een diepe wond. Wat ik nodig had, waren mensen die echt luisteren, die begrijpen zonder dat ik alles hoef uit te leggen. Maar hoe vind je die in een wereld die lijkt door te razen terwijl jij stil staat? Het was een lange zoektocht maar ik vond ze. Hier op Mantelzorgelijk!

Eenzaamheid is een stille vijand, een die je niet altijd ziet aankomen. Het komt op de meest onverwachte momenten naar boven: ’s nachts wanneer het huis stil is of als ik allemaal gezelligheid hoor bij onze buren en zelfs op mijn werk, waar volop mensen om me heen zijn, maar ik me toch vaak heel alleen voel. Het zijn die momenten waarop de last van mantelzorg het zwaarst weegt.

Kleine momenten van vreugde die ik koester: een glimlach van mijn moeder, een onverwachte kaart van een oude vriendin, een zorgverlener die echt interesse in mij toont en naar me luistert. Het zijn deze momenten die me de kracht geven om door te gaan, ondanks de eenzaamheid.

Als ik iets wil meegeven aan anderen die zich in een soortgelijke situatie bevinden, is het dit: zoek steun, hoe klein ook. Vind lotenoten en praat over je gevoelens, blijf verbinding zoeken, hoe moeilijk het ook is. En bovenal, wees lief voor jezelf. Mantelzorg is een zware taak, maar je hoeft het niet alleen te doen.

Met hoop en veerkracht,

liefs, Maria