In spagaat tussen werk en mantelzorg

Waar ik van wakker lig?

Het wordt vaak besproken: het combineren van werk en mantelzorg. De laatste weken heb ik hier dus slapeloze nachten van en ik weet niet hoe ik dit op kan lossen..

De gezondheid van mijn moeder gaat steeds meer achteruit en bijna wekelijks levert zij wel weer een stukje zelfredzaamheid in. Het zelfstandig naar het toilet gaan is een drama geworden ondertussen, zij heeft veel darmproblemen waardoor ze niet snel genoeg in de badkamer kan komen. Doordat ze ook zelf hier enorm gestrestst door is, wil ze te snel opstaan om met de rollator naar het toilet te komen. Ik heb haar al meerdere malen van de vloer moeten helpen, alleen lukt haar dit niet.

Dit gaat nog eens helemaal verkeerd aflopen…

Zij krijgt wel thuishulp in de ochtend om haar te ondersteunen bij het wassen en aankleden maar zoals  meestal het geval is: deze ongelukjes gebeuren als er niemand is. Ik ben al minder uren gaan werken, nog minder is niet te doen voor mij. Ook mijn werkgever zit hier niet op te wachten, al helemaal niet als ik dan ook nog eens gebeld wordt door de thuiszorg in de uren dat ik nog op mijn werk ben.

Thuiszorg belt wanneer er problemen zijn en dat bijvoorbeeld de huisarts haar wel moet zien in verband met het vallen. Het betekent dat ik dan nog eerder weer naar huis moet. Ik merk het ook aan mijn collega’s, ze maken flauwe grappen of ze reageren heel geïrriteerd. Als ik in mijn bed lig wordt ik al zo nerveus van dit alles dat ik amper slaap. Zie ik alweer op tegen een nieuwe werkdag.

Het huilen staat mij nader dan het lachen… want de zorgen om mijn moeder zijn groot maar ook de angst om mijn baan te verliezen. Wie heeft hier ook mee te maken en heb je dit op kunnen lossen? Zo ja, ik hoor graag hoe?!

Yvonne

De Redactie van Mantelzorgelijk helpt mantelzorgers op elk mogelijk vlak. Wat kunnen we voor jou betekenen? Mail naar contact@mantelzorgelijk.nl

Dit bericht heeft 1 reactie

  1. Beste Yvonne, ik heb hier ook mee te maken gehad een aantal jaren geleden. Nu nog steeds maar wel anders, beter geregeld. Was jaren aan het mantelzorgen voor beide ouders en werkte fulltime. Dat ging enorm ten koste van mijn eigen gezondheid en idd ik moest vaak onverwacht weg op het werk. Door mantelzorg leverde ik op een gegeven moment al mijn vrije uren in, dus ook in het weekend was ik er, ook geen vakantie of dagje weg. Mijn moeder belde ook steeds, dus de blikken heb ik ook gehad. Had amper tijd voor mijn eigen gezin en huishouden. Wat weer een gevolg had zoals stress en nooit ontspannen zijn, altijd maar moeten. Doordat ik dat niet volhield (en met een gestrest en overspannen hoofd) ben ik toen akkoord gegaan met een flex contract. Dacht dan haal ik later wel mijn uren in, maar dat ging dan vaak niet met als gevolg een inkomensverlies van 70 procent gedurende ruim 6 jaar. Vervolgens niet kunnen verhuizen wat wel heel erg nodig was en is. Hier hebben we nu ook nog de gevolgen van en kan ik niet meer oplossen gezien de huidige huizenmarkt. In 2021 is een ouder overleden, zorg voor moeder werd niet minder. Maar gelukkig kon ik weer een fulltime vast contract krijgen en heb dat met beide handen aangenomen. Dat moest ook wel want het was financieel ook niet meer vol te houden om zo verder te gaan. Om weer fulltime te werken heb ik wel wat stappen gezet waardoor mijn moeder niet alleen thuiszorg heeft maar ook 3x per week begeleiders die haar ondersteunen. En een aantal vrijwillige organisaties ingeschakeld. Door alle zware jaren (inmiddels 13 jaar intensief bezig met de mantelzorg) is mijn gezondheid zo achteruit gegaan dat inmiddels op krukken loop, zelf een rolstoel nodig heb als het verder is dan 500 mtr, 2 chronische ziektes heb ontwikkeld. Bepaalde schade aan mijn lichaam veroorzaakt door ook altijd met mijn stiefvader te slepen die rolstoel gebonden was, moeder rollator. Je gaat het aan maar uiteindelijk als het te gek word ga je er zelf aan onderdoor, ofwel mentaal of lichamelijk. Dat gebeurd vaak zonder dat je het beseft en dan zit je er middenin en komt er niet meer uit. Mijn moeder was ook heel boos dat er ook anderen kwamen zorgen. Maar ze ziet het alleen vanuit haar eigen perspectief en was het constant een beroep op mij doen eigenlijk normaal gaan vinden en verwachtte ook dat ik het deed. Ik besteed nu nog steeds veel uren, gemiddeld 12 tot 16 uur per week maar heb meer in de hand wanneer . De begeleiders gaan evt ook met haar naar afspraken of boodschappen doen. De indicatie voor begeleiding naast verzorging en huishoudelijke hulp heb ik aangevraagd bij de gemeente en die zagen ook de noodzaak in gelukkig. Veel sterkte!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top