‘Ik lig wakker omdat mijn leven volledig on hold staat’

Ik ben Mies , een 42-jarige moeder van twee tieners en mantelzorger voor mijn moeder, die lijdt aan Alzheimer. Toen mijn moeder voor het eerst gediagnosticeerd werd, voelde ik me gedwongen om mijn leven om te gooien. Ik was altijd een actieve vrouw met dromen en doelen: een carrière opbouwen, reizen en tijd doorbrengen met vrienden. Maar nu, met de zorg voor mijn moeder, lijkt dat allemaal een verre herinnering. Ik lig steeds vaker wakker omdat mijn eigen leven volledig on hold staat. Dat frustreert me..

In het begin dacht ik dat ik het allemaal zou kunnen combineren. Ik nam een deeltijdbaan, zodat ik voldoende tijd had om voor mijn moeder te zorgen en tegelijkertijd mijn eigen leven te leiden. Maar naarmate de ziekte vorderde, nam de zorg meer tijd en energie in beslag. Mijn dagen waren gevuld met afspraken bij de dokter, het organiseren van medicatie en het bieden van emotionele steun. Mijn eigen behoeften kwamen op de laatste plaats.

Langzaam maar zeker begon ik mezelf te verliezen. De Mies die graag schilderde en met vrienden uitging, leek te verdwijnen. Ik voelde me schuldig als ik tijd voor mezelf nam, want mijn moeder had mijn aandacht nodig. De dromen die ik had, zoals het starten van een eigen bedrijf of een lange reis maken, leken nu onbereikbaar. Het idee om deze doelen na te streven voelde egoïstisch aan, alsof ik mijn moeder in de steek zou laten.

Soms kijk ik naar mijn vrienden die hun carrières opbouwen en genieten van hun vrijetijdsbesteding, en ik kan een gevoel van jaloezie niet helpen. Terwijl zij hun levens leiden, voel ik me gevangen in mijn rol als mantelzorger. Het is niet dat ik niet van mijn moeder hou; ik doe dat heel erg. Maar ik mis de vrijheid om mijn eigen weg te kiezen, om te groeien en mijn eigen dromen na te jagen…