Ik ben geen pleister op de gapende zorgwond
Steeds vaker ben ik onderwerp van gesprek. Niet omdat ik zo belangrijk ben of beroemd, maar omdat anderen kansen zien. Kansen in nieuwe beleidsplannen en in gewenste oplossingsrichtingen. Er wordt niet met me gepraat, maar wel over me beslist. Het gaat vooral over wat er nog meer zou kunnen en moeten. Ik ben het lijdend voorwerp geworden van veel oplossingen in de zorg. Een kleine pleister op een hele grote zorgwond.
Een kleine greep uit wat ik in een paar dagen tegenkwam:
– Ik moet mijn samenleefkracht versterken
– Ik moet mijn veerkracht vergroten
– Ik moet meer participeren in onze maatschappij
– Ik moet mijn sociaal netwerk verstevigen
– Ik moet handelingen over gaan nemen
– Ik moet een ander perspectief bieden
– Ik moet nu alvast maatregelen treffen voor als ik ouder word
– Ik moet meer zorgtaken op me nemen
– Ik moet een belangrijke pijler zijn in de zorg
– Ik moet een belangrijk fundament zijn voor ouderen
– Ik moet preventief aan mijn gezondheid werken
– Ik moet meewerken aan taakherschikkingen
– Ik moet… ik moet…
Dit is zomaar een kleine opsomming, want er is natuurlijk nog veel meer. Maar wat me zo tegen de borst stuit is dat ik heel veel moet van anderen. Dat anderen als ‘rupsjes-nooit-genoeg’ blijven pushen op nog meer, nog langer, nog vaker. De mantelzorger als hulpconstructie om het huidige zorgsysteem in stand te houden. Een zorgsysteem dat wat mij betreft echt op de schop moet.
Dit is niet de manier om de zorg houdbaar, betaalbaar en leefbaar te houden. Dit vraagt om een brede maatschappelijke discussie waarbij de mantelzorger van het lijdend voorwerp naar de leidende mens gaat. En tot die tijd moet ik helemaal niks extra’s. Want wat ik nu al doe is namelijk al meer dan genoeg.
Meer lezen
Helemaal mee eens!! Het leven staat niet stil als je familielid in een verzorgingshuis wordt opgenomen!
Hoge verwachtingen van de zorgcentra naar de mantelzorgers moeten in een reëel beleidsplan worden vervat. Verwachtingsmanagement in samenwerking met de mantelzorgers!
Inmiddels heb ik gewoon een “zorg” trauma van al dat moeten. Je wil zeggen ik moet helemaal niks maar al die lui aan de knoppen draaien zo dat je uiteindelijk toch wel moet of je nu wil of niet. Je wil niet klagen maar soms moet je een keer ventileren. Vroeger was mantelzorgen misschien makkelijker aangezien veel vrouwen niet werkten en mensen vaak al met 56 ofzo in de VUT gingen. Als bijna 60 jarige ben ik al ruim 20 jaar mantelzorger voor 3 mensen waaronder mijn moeder. Ouderen blijven te lang en te hulpbehoevend thuiswonen, ze willen dat vaak ook zelf uiteraard. Uiteindelijk is het niet meer te doen voor de mantelzorgers, wat te denken van 2 sets hulpbehoevende ouders. Maar ja je “moet” blijkbaar, als je eraan begint spiraalt het steeds verder. Dat besef je eigenlijk niet in het begin, een daad van liefde groeit snel uit tot een flinke verplichting naast je baan, huishouden en gezin. Het wordt ook niet minder alleen meer. Alle tijd die rest is gevuld met mantelzorgen en op en neer rijden. Geen enkele vrije tijd meer, geen weekend, huis en tuin noodgedwongen laten verslonzen, bergen was en achterstallig onderhoud. Mijn fulltime werkende man is ook mantelzorger voor zijn ouders, schoonvader woont inmiddels in een verpleeghuis. Om de haverklap wordt er een beroep gedaan om mee naar het ziekenhuis oid te gaan, rijd maar weer 80km op en neer en geef gewoon al je vrije dagen op per jaar hiervoor. Wat kan je betekenen is een wekelijkse vraag, dit geldt voor zowel de thuiswonende ouders als die in het verpleeghuis. Zou het niet eens moeten gaan over hoe je nu echt de mantelzorger kan ontlasten ipv steeds verder te belasten met nog meer taken.