Iemand die er gewoon was

Als alleenstaande moeder van drie kinderen, twee dochters en een zoon van 17 jaar, heb ik de afgelopen jaren regelmatig het gevoel gehad dat alles op mijn schouders terechtkwam. Mijn zoon heeft een licht verstandelijke beperking en daarnaast speelde het beperkte contact met zijn vader hem zichtbaar parten. Zijn vader woont aan de andere kant van het land en hoewel er af en toe contact is, mist hij een vaste vaderfiguur in zijn leven.

Dat uitte zich vaak in boosheid en onrust. Thuis konden kleine dingen uitgroeien tot grote conflicten. Als moeder probeerde ik hem te helpen, maar soms liep ik tegen mijn grenzen aan. Met alleen maar vrouwen in huis voelde hij zich regelmatig onbegrepen.

Mijn zoon volgt praktijkonderwijs en liep vorig jaar stage bij een kinderboerderij. Daar ontmoette hij Rob, de beheerder. Vanaf het eerste moment was er een bijzondere klik tussen die twee. Rob zag niet alleen de beperking van mijn zoon, maar vooral zijn kwaliteiten. Na zijn stage mocht hij blijven helpen en inmiddels heeft hij er zelfs een bijbaantje.

Wat begon met samen klussen, groeide uit tot veel meer. Ze voeren gesprekken, spelen een potje voetbal of leggen samen een kaartje. Zoals mijn zoon zelf zegt: “Dat zijn mannendingen, mam.” En misschien heeft hij daar wel gelijk in. Rob heeft hem iets kunnen geven wat wij thuis niet konden bieden.

Sinds hij zoveel tijd doorbrengt op de kinderboerderij, is er meer rust gekomen. Hij zit beter in zijn vel, heeft meer zelfvertrouwen gekregen en voelt zich ergens echt nodig. Voor ons gezin heeft dat een wereld van verschil gemaakt.

Eind deze maand haalt hij zijn diploma van school. Een mijlpaal waar we ontzettend trots op zijn. Mijn zoon vroeg me of ik het goed vond dat hij Rob ook uitnodigde voor de diploma-uitreiking. Dat raakte me en natuurlijk vond ik dat goed.

Soms komen de mooiste vormen van ondersteuning uit een onverwachte hoek. Voor mijn zoon werd Rob geen hulpverlener of begeleider, maar gewoon een belangrijke volwassene die tijd voor hem maakte. En juist dat heeft voor ons gezin een groot verschil gemaakt.