Hoezo geen geld voor vrouwengezondheid?

Geen geld voor vrouwengezondheid. Maar wel rekenen op vrouwen om het zorgsysteem overeind te houden.

Via Skipr verscheen het bericht: geen extra structureel geld voor vrouwengezondheid.

Ik kon het niet geloven. Ik moest het serieus twee keer lezen.

Want tegelijkertijd voert de overheid doodleuk  beleid dat leunt op één stille veronderstelling:
Vrouwen lossen het wel op.

Onder WOZO moeten mensen langer thuis wonen.
In het Hoofdlijnenakkoord Ouderenzorg draait het om houdbaarheid en inzet van het netwerk.
Arbeidsparticipatie moet omhoog.
Zelfredzaamheid moet omhoog.
Informele zorg moet omhoog.

Alles moet omhoog.

Behalve de investering in de gezondheid van de groep die dit voornamelijk draagt.

Even hardop denken.

We vragen vrouwen om:
– te werken
– mantelzorg te leveren
– vrijwilligerswerk te doen
– kinderen op te voeden
– administratie te regelen
– emotionele steun te bieden
– gaten in het zorgsysteem op te vangen

En als hun lichaam zegt: dit gaat niet meer?

Dan is het antwoord: daar is geen extra budget voor.

Dat is niet alleen wrang.
Dat is absurd.

Volgens cijfers van het Sociaal en Cultureel Planbureau zijn vrouwen oververtegenwoordigd in intensieve mantelzorg.
MantelzorgNL  en Mantelzorgelijk laten al jaren zien dat juist deze groep overbelast raakt.
Het RIVM bevestigt dat langdurige mantelzorg de kans op fysieke en mentale klachten vergroot.

Dat weten we.

En toch is de conclusie: geen extra structurele investering in vrouwengezondheid.

Dat is alsof je een brug bouwt, steeds meer vrachtwagens toestaat, en vervolgens besluit het onderhoud te schrappen.

En dan verbaasd bent als hij instort.

We hebben een zorgmodel gebouwd dat financieel leunt op onbetaalde vrouwelijke arbeid.

Zolang vrouwen blijven dragen, blijft het systeem draaien.
Zolang ze niet massaal omvallen, lijkt het houdbaar.

Maar er wordt structureel voorbijgegaan aan:
– overgangsklachten
– hormonale ontregeling
– auto-immuunziekten
– chronische vermoeidheid
– mentale uitputting

Alsof het individuele problemen zijn.
Terwijl ze direct samenhangen met de maatschappelijke rol die vrouwen geacht worden te vervullen.

Je kunt niet serieus zeggen:
“De zorg moet betaalbaar blijven.”
En tegelijkertijd weigeren te investeren in de gezondheid van de groep die miljarden aan informele zorg levert.

Dat is economische blindheid.

Of erger.

Misschien zijn we zo gewend geraakt aan vrouwelijke draagkracht,
dat we hem als vanzelfsprekend beschouwen.

Misschien denken beleidsmakers:
Ze redden het toch wel.

Tot ze dat niet meer doen.

En dan praten we over personeelstekorten.
Over zorgcrises.
Over arbeidsmarktproblemen.

Maar nooit over de basis.

Dit is geen emancipatie.
Dit is georganiseerde uitputting.

Zonder structurele investering in vrouwengezondheid,
is elk verhaal over houdbare zorg leeg!