Hoe los ik dit op?!?
Ik had gehoopt op een beetje rust. Na twee zware jaren van intensieve zorg voor mijn vader, kon hij eindelijk verhuizen naar een verpleeghuis. Een veilige plek, waar hij de zorg zou krijgen die hij nodig heeft. Voor mij een hele opluchting, dit zou mij weer wat rust en enig structuur geven. Weer meer tijd voor mijzelf, mijn werk en mijn gezin. Maar nu, nu kan ik er niet van slapen.
Familiegesprek
Tijdens het tweede familiegesprek kwam de vraag of ik, samen met mijn broer, wat zorg op ons konden nemen. Vader is tegendraads als het gaat om persoonlijke verzorging en weigert te douchen. Het personeel doet hun best, maar het kost hen veel tijd. Tijd die er eigenlijk niet is.
Daarom werd ons gevraagd of iemand uit de familie kon bijspringen. Twee keer per week bij het douchen en eens per week om zijn kamer schoon te maken. Mijn broer woont aan de andere kant van het land en ziet dit niet zitten. Dat heeft hij daar ook eerlijk aangegeven. Met drie paar ogen gericht op mij voelde ik mij onder druk gezet en heb maar ja gezegd, schaamde mij ergens ook als we als familie niets zouden bijdragen.
Radeloos
Maar nu komt het besef: dit is ondoenlijk. Ik werk doordeweeks en had mijn werkgever net toegezegd weer voor minimaal 28 uur terug te komen. De enige mogelijkheid om bij te springen in die zorg is op mijn vrije zaterdag. De enige dag die ik nog enigszins voor mij en mijn gezin heb. Hoe moet ik dit oplossen? Ik schaam me voor de zorgorganisatie, die al met te weinig personeel kampt, en ik zit in met mijn werk in de maag. En dan mijn vader, hij was er altijd voor ons moet ik dit niet gewoon doen? Ik voel mij toch verantwoordelijk voor hem, hij heeft hier ook allemaal niet om gevraagd.
Echt ik kan wel janken!
De reden dat ik dit gemaild heb naar jullie is dat ik hoop advies te krijgen van mantelzorgers hier die er nu ook mee te maken hebben of hebben gehad. Misschien dat zij mij kunnen adviseren wat ik nu toch moet doen?
Warme groet van Jeannet
Herken jij je in de oproep van Jeannet? Laat het dan alsjeblieft weten onder de reacties!
Meer lezen
Lieve Jeannet,
Het gevoel en de situatie waarin jij zit herken ik zeker! Allereerst wil ik je zeggen dat je het hartstikke goed doet voor je vader!
Ik herken dit zo. Het is zoeken naar balans, want de uitdaging zit nu in het goed doen naar jezelf. En dan is daar altijd die strijd, schuldgevoel, gezin. Zelf probeer ik soms van een afstand naar alles te kijken. En dan mijn tijd en energie te verdelen, dat helpt me een beetje. Ik zie dan dat ik alles “eerlijk” heb verdeeld, en meer kan dan niet.
Wat betreft de zorg voor je vader, wellicht zijn er nog andere mensen in zijn netwerk/familie die kunnen ondersteunen in deze taken? Of je zou een “maatje” kunnen voorstellen waar hij nog een band mee kan opbouwen? Dit kan soms door vrijwilligers of betaald is dit ook mogelijk.
Binnen de zorginstelling kan er ook zeker hulp gezocht worden hoor, er kunnen specialisten ingezet worden, bijv verpleegkundigen die bijv kijken naar het zorgmijdend gedrag van je vader. Ook kan er gebruik gemaakt worden van CCE, dit staat voor Centrum voor Consultatie en Expertise. Dit zouden echt acties moeten zijn die de zorginstelling kent en oppakt, vóórdat jij hierin ingezet wordt. Google maar eens op CCE.
Sterkte in deze, en écht, plan eerst dat uurtje voor jezelf in!
Misschien was het toch geen goed idee de overplaatsing? Wil of kan je terug naar de oude situatie maar de indicatie omzetten naar pgb?