skip to Main Content

Hoe de drukke dessins uit mijn kledingkast verdwenen

AfbeeldingMijn kledingkast toont zich niet van zijn trendy kant. Beetje saai is soms meer op zijn plaats. Tijdloos misschien; dat dan weer wel. Niet dat ik me zo saai voel, maar toch! Af en toe loop ik wel eens verweesd langs de blouses, T-shirts en truitjes op de planken om te constateren dat de vrolijkheid er niet altijd zomaar van af spat. Het zijn van die momenten waarop ik mij graag eens even in een gezellige outfit zou willen steken, gewoon omdat ik daar zin in heb. Even dat fantasieloze effen hemmetje negeren en overgaan tot een shirt of blouse met een vlot dessin. En juist die zijn overwegend niet in mijn kledingkast aanwezig. Je mag best weten dat ik op zulke momenten baal. Hoe kan het dat bij mij de neiging is ontstaan mij in effen kleding te steken?

Opknapbeurt

Als ik het echt niet meer weet – meestal zo bij de wisseling van de seizoenen – wordt het tijd om weer eens iets nieuws aan te schaffen. Het is dan nodig eens met een frisse blik alle stukken langs te lopen en te zien of er hier en daar iets aan vervanging toe is en of er nog iets ontbreekt. En dat is altijd wel het geval. Daar trek ik dan wat tijd voor uit, want het winkelen moet worden gepland. Omdat ook de kledingkast van mijn vriend en echtgenoot Henny wel toe is aan een opknapbeurt, gaat hij mee. Samen hebben we dan een beetje overzicht op het budget, maar ook op de meest efficiënte route in het winkelcentrum. Zomaar een beetje voor de fun shoppen is er niet bij.

Onzichtbare gevolgen van niet-aangeboren hersenletsel

Meestal kiezen we een moment uit dat het niet te druk is in de winkels. Op de dinsdagmorgen is dat vaak het geval. De week is net begonnen, iedereen houdt de hand op de knip omdat het voorliggend weekend al duur genoeg is geweest en winkelen dus niet zo voor de hand ligt. Daar profiteren wij van. Zo houden we rekening met de onzichtbare gevolgen van het niet-aangeboren hersenletsel dat hij heeft opgelopen na een herseninfarct. Gelukkig kunnen we sinds de uitbreiding van het stadscentrum, tegenwoordig in onze eigen woonplaats goed terecht voor kleding. We hoeven niet te ver van huis en als het moet zijn we zo weer thuis. Het bezoeken van zo’n stadshart blijft toch een lastige onderneming voor Henny. Overal in de zaken staat de muziek op indringende geluidssterkte te pompen. In het winkelcentrum staan her en der bewegende reclameborden waardoor hij mij soms ineens gedesoriënteerd moet vastgrijpen en sommige gevelbekleding is voorzien van zo’n drukke vormgeving, dat hij alleen met afgewende blik erlangs kan. Alles keilt bij hem binnen met een vaart die zijn hersenen niet kunnen verwerken. Geen wonder dat hij overprikkeld raakt en straks weer dagen last heeft van extra vermoeidheid.

Energieniveau

De meest efficiënte route langs de winkels bepaal ik vooraf. Hij zou er zelf kriskras doorheen trekken, wat niet bevorderlijk is voor zijn toestand en dus ook niet voor de mijne. Kleding uitzoeken voor Henny is het eerst aan de beurt. Hij is dan nog fris. Op die manier is hij in staat ook zelf nog enigszins uit te zoeken wat hij nodig heeft en fijn vind om aan te schaffen. Na een uurtje moet het voor hem wel ongeveer klaar zijn. Dan is hij toe aan een pauze met koffie en een hap eten omdat hem dat helpt zijn energieniveau weer iets op te vijzelen. Lukt een pauze niet, dan slaat zijn gemoed ineens om in ongeduld en ongeïnteresseerdheid. Dan weet hij echt niet meer waar hij moet kijken voor die nieuwe broek of die extra trui. Natuurlijk heb ik ondertussen ook wel even gekeken of er voor mij iets bij zit. Met een snelle blik loop ik een winkel door. Daarbij kom ik heel wat leuke blouses tegen. Ik houd wel van een beetje apart dessin. Een lief bloemetje, een stipje, streepjes, ruitjes, moderne motieven; als ze zijn geprint op een kledingstuk dat ook nog eens qua model en maat bij mij past, sta ik te popelen om ze aan te schaffen.

Zeeziek

Ondertussen zie ik hoe Henny zijn hoofd schud. Dat is dan niet eens omdat hij het kledingstuk afkeurt omdat hij het niet mooi zou vinden. Hij keurt het af vanwege het dessin. Het is te druk en daar kan hij nou net niet zo goed tegen. Dat zit zo. Hij heeft veel last van vertraging bij het verwerken van de prikkels die bij hem binnenkomen. Dat betekent dat zijn brein er wat langer over doet voordat hij ziet wat iets voorstelt. Iemand die een blouse met een druk dessin aan heeft, zit nooit totaal stil. Daardoor bewegen de figuurtjes voortdurend. Het breng bij hem een effect teweeg waardoor hij de vloer onder zijn voeten voelt wegglijden. Het lijkt een beetje op wat iemand voelt die zeeziek is. Dat zit hem in de verwerking van het beeld dat hij ziet.

Licht en beweging

Dit fenomeen komt op talloze momenten bij hem voor. Laatst was hij ergens waar een verlaagd plafond vol met gaatjes zat. Door zijn eigen beweging begonnen die gaatjes ernstig te dansen. Hij greep meteen om zich heen naar houvast. Hij schrikt er zelf steeds van omdat het zo plotseling binnenkomt. De beweging van het zonlicht door half openstaande luxaflex heeft hetzelfde effect. Zo ook het zonlicht tussen bomen door langs een autoweg, of zonlicht door de spijlen van een brug. Op een van de vele station in Nederland hadden de Nederlandse Spoorwegen een fraaie vormgeving bedacht voor hun gele vertrekstaten in de tunnel. Rijen kleine lichtjes moesten de vertrekstaten leesbaar houden in de donkerte. Beroert om zo de vertrektijd van je trein te moeten vinden. Hij kan er in ieder geval niet op kijken. En dan hebben we nog die fijne reclameborden in het winkelcentrum, de borden die voortdurend reclames laten voorbij rollen; op en neer. Als zo’n bord gaat bewegen als Henny passeert, is de bodem onder zijn voeten alweer weg en grijpt hij mijn hand. Iedere keer opnieuw schrikt hij ervan.

Prikkels vermijden

Terug naar de blouses met een druk dessin: ik hang ze maar weer weg. Met spijt in mijn hart, dat wel. Het is te lastig voor hem als ik ze draag. Dus houd ik het simpel met effen hemdjes en T-shirts en een enkele blouse. Dat neemt niet weg dat ik stiekem wel eens denk: ‘Nou, dan kijk je maar even niet,’ of ‘kan mij wat schelen’. Die houding is op termijn niet vol te houden. Dus, daarom bezit ik mijn ziel in lijdzaamheid en moet ik me af en toe maar even gefrustreerd voelen. Als hij dit soort prikkels kan vermijden, wordt het leven voor hem ook een stuk gemakkelijker. Dat krijg ik dan weer dubbel en dwars terug met de rust die zijn ogen kunnen vinden als hij tegenover me zit.

Avatar

Jet van Swieten

Jet van Swieten is schrijver, journalist, blogger en kunstenaar. Zij is mantelzorger voor haar man, die te maken heeft met de onzichtbare beperkingen van niet-aangeboren hersenletsel na een herseninfarct. In haar blog maakt zij het onzichtbare zichtbaar.

Dit bericht heeft 0 reacties
  1. Beste Jet, je bericht brengt me terug naar de tijd na mijn hersenvliesontsteking. Zeer herkenbaar de dessins, de beweging en het licht. Gelukkig is het bij mij weer grotendeels hersteld. Toch is het voor mij ook interessant omdat veel hoogsensitieve mensen dit ook zullen herkennen. Hun prikkelgevoeligheid veroorzaakt klachten en beleving die hieraan raakt. Ik deel het dan ook graag op FB. groet Marian de rijk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X