“Hij is mijn broer. Dus natuurlijk help ik.”

Niet alleen ouders zorgen voor kinderen met een beperking. Ook broers en zussen groeien op in een gezin waar zorg een vanzelfsprekend onderdeel van het dagelijks leven is.

Voor deze blog sprak ik met Lisa (22). Haar jongere broer heeft het syndroom van Down.

Wanneer begon voor jou het zorgen voor je broer?

Lisa:
‘Eigenlijk is dat nooit echt begonnen. Het was er gewoon altijd.

Mijn broer had al vanaf dat hij klein was meer hulp nodig. Dus als kind hielp ik met simpele dingen. Spelen, hem meenemen naar buiten, hem iets uitleggen.

Later werd dat vanzelf meer.’

Wat bedoel je met “meer”?

Lisa:
‘Mijn ouders deden natuurlijk het meeste. Maar als ik thuis was, hielp ik ook.

Bijvoorbeeld hem bezig houden zodat mijn ouders even iets anders konden doen. Of helpen als hij boos werd of ergens moeite mee had.

Dat ging eigenlijk vanzelf.’

Heeft dat invloed gehad op jouw jeugd?

Lisa:
Ja, je groeit er wel sneller door op.

‘Je merkt thuis gewoon dat er veel om zorg draait. Soms voelde ik ook dat ik moest helpen omdat mijn ouders al zo veel deden.

Maar het is ook gewoon mijn broer. Dus natuurlijk help je.’

Denk je wel eens aan de toekomst?

Lisa:
‘Ja. Mijn ouders worden ouder.

Dus ergens weet je dat er een moment komt waarop ik waarschijnlijk meer verantwoordelijk word. Daar denk ik soms wel over na.’

Brussen – broers en zussen van iemand met een beperking – blijven vaak onzichtbaar in het verhaal over zorg. Toch groeien duizenden kinderen op in gezinnen waar zorg een centrale rol speelt.’

Het verhaal van Lisa staat niet op zichzelf.

In Nederland leven veel broers en zussen in gezinnen waar extra zorg nodig is. Zij helpen, passen zich aan en nemen vaak al jong verantwoordelijkheid.

Achter de cijfers zitten verhalen zoals dat van Lisa.

Verhalen van broers en zussen die hun hele leven verbonden blijven met de zorg voor hun familie.

De komende weken delen we er nog een paar.