Het kookclubje

Ik ben Yvon en ik zorg al een aantal jaren veel voor mijn oudere zus. Zij heeft MS en hoewel we samen proberen er het beste van te maken, zijn er periodes waarin alles tegelijk lijkt te komen. Extra ziekenhuisafspraken, slechter slapen, meer pijn en meer hulp nodig hebben bij gewone dagelijkse dingen.

Ik ben zelf alleenstaand en moeder van een zoon die inmiddels op zijn eigen woont. Werken doe ik nog drie dagen in de week. Dat doe ik graag, want mijn werk is ook even mijn eigen wereld. Maar eerlijk is eerlijk: soms ben ik gewoon moe.

Vooral aan het einde van zo’n drukke week kon ik ineens denken: “Wat moet ik vanavond nou weer eten?” Niet eens omdat koken zoveel werk is, maar omdat mijn hoofd gewoon op was. Blijkbaar was dat mijn omgeving ook opgevallen.

Op een maandag kreeg ik ineens een berichtje van een vriendin. Of ik even in de nieuwe appgroep wilde kijken. Bleek dat ze met twee anderen een plan hadden gemaakt. Gewoon heel simpel: in drukke weken zou er af en toe iemand een maaltijd voor mij brengen. Geen gedoe en geen verwachtingen.

De eerste keer stond er een schaaltje lasagne klaar met een briefje erbij: “Niet nadenken vanavond, alleen opscheppen”.  Ik weet nog dat ik daar oprecht even emotioneel van werd. Niet eens alleen om het eten, maar omdat zij blijkbaar echt hadden opgelet. Omdat ik me gezien voelde, zonder dat ik om hulp had hoeven vragen.

Inmiddels hebben we al heel wat verrassingen gehad. Soep, stamppot, pasta, zelfs een keer een bak pannenkoeken omdat mijn zus daar ineens trek in had. En elke keer weer heb ik het gevoel van opluchting. Ik mag mij gelukkig prijzen met dit kleine, maar trouwe netwerk.