Het afgelopen jaar was nogal overweldigend

Vol gezonde spanning nam ik afgelopen woensdagavond plaats achter mijn laptop voor de eerste les van de cursus ‘Van bezinnen naar poëzie’. Een onlinecursus aan het einde van het jaar om terug te blikken en vooruit te kijken. Het was een beetje een spontane actie, iets waar ik het afgelopen jaar helemaal geen tijd voor had. In mijn agenda niet, maar zeker ook niet in mijn hoofd. Het afgelopen jaar was nogal overweldigend. Genoeg om op terug te blikken dus.

Nadat ik een paar maanden overbelast thuis was geweest (7 jaar werk en zorg voor mijn kind combineren ging mij niet in de koude kleren zitten), begon ik in januari weer langzaam mijn werk op te bouwen. Mijn man en ik besloten 2024 de schouders eronder te zetten en naast alle andere geplande uitdagingen echt werk te maken van onze verhuiswens. Een nieuw, groter en geschikter huis voor ons gezin. Onze droom om rustiger te gaan wonen, buiten de stad en dichter bij het strand hebben we snel laten varen, want er was nergens een geschikt (of beschikbaar) KDC te vinden voor onze zoon Sam. Maar goed, we wilden verhuizen.

En zo begonnen we in het vroege voorjaar eerst aan een WLZ aanvraag, om zeker te zijn dat we niet zonder zorg of dagbesteding zouden komen te zitten. Deze werd gelukkig gehonoreerd! We gingen op zoek naar nieuwe pgb-zorgverleners om ons team wat uit te breiden. Aan het begin van de zomer waren we enorm druk met een nieuw huis aankopen, ons huis in de verkoop zetten en ons ondertussen aan het voorbereiden op een grote en enorme spannende scoliose operatie. Na een opname van 5 dagen mochten we eind juli met Sam weer naar huis. Tijdens zijn revalidatieperiode in augustus begonnen wij met inpakken en in september waren we klaar om te gaan klussen. Naast alle gekte ging ons werk gewoon door. In september brachten we onze dochter op haar eerste schooldag naar de basisschool. In oktober gingen we daadwerkelijk verhuizen.

Het was echt een overweldigend jaar. We vervielen van de ene stressvolle gebeurtenis na de andere, het ene life event nog groter dan het andere. Daarnaast hebben we keihard gewerkt, avonden lang, weken, maandenlang hebben we gezorgd, gewerkt, opgeruimd, geklust, ingepakt, uitgepakt. En nu? Nu zat ik ineens achter mijn laptop met een groep vrouwen terug te blikken op mijn afgelopen jaar.

Ineens besefte ik mij dat ik fysiek ontzettend moe ben, maar dat ik mij mentaal al in jaren niet zo rustig heb gevoeld. Hoe komt dat eigenlijk? Er zijn natuurlijk grote lasten van onze schouders afgevallen, de verhuizing is voorbij, de operatie is geslaagd, de WLZ is een verademing in vergelijking met de Jeudgwet. Maar nog belangrijk is denk ik dat we keuzes hebben gemaakt en knopen hebben doorgehakt. Ik realiseerde mij hoeveel stress ik de afgelopen jaren heb gehad van de eindeloze, vaak moeilijke keuzes die wij moesten maken voor ons kind en het soms niet kunnen of durven kiezen. Stress van alle zorgbureaucratie, van het niet weten waar we goed aan doen, van het vastzitten in situaties waar we helemaal niet blij van werden.

En die keuzestress begon al toen Sam een baby was: moeten we wel of niet naar de SEH, wel of geen korset, een gastouder of een medisch kinderdagverblijf, kan ik of wel niet gaan werken? En die vragen werden steeds groter en moelijker. Wel of geen peg-sonde, wel of niet op het speciaal onderwijs blijven? Wel of geen WLZ-indicatie aanvragen? Verhuizen naar Amstelveen (in de buurt van het KDC) of in Amsterdam blijven (voor ons werk)? Welke belang weegt het zwaarst? Welk kind gaat voor? Mogen mijn wensen er ook nog zijn? Zoveel keuzes, zoveel verantwoordelijkheden, terwijl mijn kind nergens over mee kan praten. Dat is en blijft zo ontzettend lastig.

De antwoorden op die vragen maken nu niet meer uit. We hebben gekozen! We zijn verhuisd. We blijven in Amsterdam. We hebben een heerlijk huis in een fijne buurt. Sam blijft op zijn fijne vertrouwde KDC. En we gaan het zien. De toekomst zal het leren of we de goede keuzes hebben gemaakt. Maar ik hoef niet meer te stressen, te piekeren of te twijfelen wat de beste keuze is. Ik kan het eindelijk loslaten, terugblikken en vooruitkijken naar een nieuw (hopelijk keuzestressvrij) jaar.