Hardlopen

Eind november vorig jaar trok ik op een koude winterdag voor het eerst in jaren weer mijn hardloopschoenen aan. Ik denk dat het zo’n tien jaren geleden was toen ik voor het laatst was gaan lopen en ongetraind als ik was met een blessure thuis kwam. Daarna volgde al snel een nieuwe baan, een zwangerschap, de geboorte van mijn zoontje en de start van ons nieuwe zorgintensieve leven.

Als nieuwe mantelmama had ik geen idee wanneer ik moest sporten of überhaupt hoe ik nog goed voor mezelf moest zorgen. Ik had mijn handen vol aan de zorg voor mijn baby en alle eindeloze medische afspraken. Toen Sam acht maanden was werd hij enorm ziek en al snel volgde een grote openhartoperatie en een langzaam herstel.  Sporten was echt the least of my problems. Na Sams eerste verjaardag begon ik weer met werken en door die nieuwe uitdaging om zorg en werk te combineren was de tijd voor zelfzorg nog verder te zoeken. Snel na de start van mijn nieuwe baan volgden meerdere ziekenhuisopnames door allerlei luchtweginfecties, waardoor ik mij voortdurend schuldig voelde richting mijn kindje danwel mijn werk. Kon ik mij maar in tweeën splitsen, dacht ik vaak. ‘Zorg je wel goed voor jezelf?’, zeiden mensen om mij heen? Hoe dan? Echt, hoe dan?

Sam was anderhalf jaar toen het echt beter met hem en ons begon te gaan. Ik besloot een lesje spinning in de sportschool te boeken. Dat vond ik eigenlijk wel erg leuk en ik merkte dat het mij ontzettend goed hielp om een uur lang met harde muziek te zweten en al mijn gedachten, woede, wanhoop en verdriet eruit te gooien. Bijna beter dan therapie. Het bleek een fijne uitlaatklep. Maar die dinsdagavond vrijhouden lukte lang niet altijd en voor ik het wist kwam een tweede zwangerschap en corona. Daarnaast kreeg Sam al snel een nieuwe diagnose: autisme en een ontwikkelingsachterstand, dat gepaard ging met heel veel zorgen voor en om Sam. Ik was al blij als ik een keer per week online mijn lesje mamagym kon volgen. Ik dacht dat ik wel wat gewend was wat betreft drukte en hectiek, maar de combinatie jonge peuter en een zorgintensieve kleuter was echt heel erg pittig.

En zo heb ik de afgelopen jaren af en aan meer en minder gesport. Wel en niet aan yoga gedaan. En bij tijden erg slecht voor mezelf gezorgd. Terwijl ik ook wel weet hoe belangrijk sporten is, voor mijn mentale en fysieke gezondheid. Een belangrijke tegenhanger voor de vermoeidheid en chronische stress die ik en veel zorgmoeders ervaren. Maar vaak lukte het dus niet om mijn ingewikkelde overvolle agenda af te stemmen op het onmogelijke rooster van de sportschool. Of überhaupt energie te vinden om te sporten na de zoveelste slapeloze nacht. En als ik dan tijd had was ik weer te laat met inschrijven. Dan zat de les weer vol…op een gegeven moment was mijn emmer ook zo volgelopen dat ik een tijdje overbelast thuis kwam te zitten. Toen werd sporten afgeraden. Een moeilijke, maar achteraf ook noodzakelijke periode voor reflectie.

Het nieuwe jaar is begonnen en na zeven hele pittige jaren met twee kleine kinderen, operaties, ziekenhuisopnames, de constante uitdaging om werk en zorg te combineren en een verhuizing lijkt er nu toch echt een beetje licht aan het einde van de tunnel. Licht en voorjaarzon. Dochterlief gaat nu naar de basisschool, Sam is stabiel, we hebben een goed team aan pgb-zorgverleners om ons heen verzameld. Het lijkt er toch echt op dat ik nu iets meer tijd voor mezelf kan claimen. Dus toen ik laatst een artikel las over een moeder met een zorgintensief kind die na jaren op de bank zitten, zichzelf een dikke schop onder de kant gaf en begon hard te lopen, was ik om. Ik vond dat ik het weer eens moest gaan proberen. Het hardlopen dan. Deze moeder liep inmiddels de marathon van New York om geld in te zamelen voor onderzoek naar de ziekte van haar zoon. Dat leek me een beetje hoog gegrepen, maar vijf km hardlopen zou misschien wel een haalbaar doel kunnen zijn? Hardlopen is immers een stuk makkelijker te plannen dan een lesje Zumba en het is lekker buiten, win win dus.

Goed, het begin was er. Maar nu ook volhouden. Mijn nieuwe buurvrouw bleek ook hard te lopen, dus ineens had ik een gezellig hardloopmaatje. En zo liep ik op de eerste zondag van maart mijn allereerste hardloopwedstrijd sinds hele lange tijd: vijf km door het zonnige Twiske #twiskemolenloop. En heel eerlijk, ik was echt trots op mezelf! Dat ik na al die jaren het hardlopen weer heb opgepakt. Dat ik mezelf de tijd heb gegund om te trainen. Dat ik zelfzorg weer hoog op mijn prioriteitenlijstje heb gezet, naast werk en de zorg voor mijn kinderen. En dat ik ook nog een prima tijd heb gelopen, waar ik mee thuis durfde te kopen. Maar bovenal merkte ik weer hoe goed het mij deed om al mijn zorgen en frustraties uit mijn lijf te rennen. En dat ik dat veel te weinig doe. Dat ik veel te veel met alle zorgen blijf lopen en mijn emoties onvoldoende uit. Die uitlaatklep bleek heel fijn.

Om te voorkomen dat het hier weer bij blijft heb ik een nieuwe wedstrijd op het oog, de Amsterdam UMC Run in Amsterdam Zuidoost eind mei. Nu kan het, niemand weet hoe ons leven er over een half jaar weer uitziet namelijk. Niets is zo veranderlijk als het zorgintensieve leven van een mantelouder. En toepasselijker kan bijna niet. Een mooi rondje langs het ziekenhuis rennen en daarmee ook wat bijdragen aan het goede doel. Win win win.