Gun jezelf tijd om te rouwen
Onlangs had ik weer zo’n dag waarop er weinig uit mijn handen kwam en ik me vooral heel verdrietig voelde. Ik wilde niet huilen om de onmacht, de worsteling, de pijn en het verdriet van echtgenoot Henk die worstelt met de gevolgen van zijn herseninfarct. Maar ik deed het uiteindelijk toch.
Ook mijn eigen verdriet, mijn gemis en mijn machteloosheid wilde ik niet voelen en ik deed opnieuw heel hard mijn best om mijn tranen terug te dringen. Ik probeerde om naar de mooie dingen in mijn leven te kijken, om trots te voelen en blijdschap. Maar de pijn en het verdriet overheersten.
En toch…. deed ik ‘gewoon’ mijn ding. Tot de tranen zich niet langer tegen lieten houden. En ik eindelijk deed wat ik die dag al veel eerder had moeten doen: naar mijzelf luisteren, wegduiken op de bank met een pot thee binnen handbereik.
En daarmee kom ik bij mijn goedbedoelde advies aan jou : wees zacht voor jezelf. Gun jezelf tijd om te rouwen. Heb je ook een keer zo’n dag waarop het verdriet zich niet laat onderdrukken, hoe hard je ook je best doet, wees dan lief voor jezelf.
Rouwen is hard werken en je kunt niet altijd dansen in de regen. Soms zit je jezelf in de weg, zonder dat je daar ook maar iets aan kunt veranderen. Dan wordt het een dag die je uit moet zitten en door moet zien te komen. Gun het jezelf om op zo’n dag een stapje terug te doen, even niets te moeten, maar gewoon te zijn. Kijk of je afspraken af kunt zeggen. Of een avondje bankhangen voor jezelf in kunt plannen. Morgen is er weer een dag. Morgen pak je verfrist de draad weer op om te doen wat je moet doen.
Meer lezen
Comments (0)