Geluksmoment

Nu ik in rustiger vaarwater ben aangekomen, omdat ik geen overbelaste mantelzorger meer ben en mijn tweede boek is uitgegeven, ben ik nog meer in de gelegenheid om andere mantelzorgers te helpen.

Dat doe ik met reacties per email, of op dit platform en dat van Alzheimer Nederland.

Afgelopen week heb ik een lezing gegeven, op uitnodiging van een mantelzorgconsulente die werkzaam is bij een welzijnsorganisatie in de regio Rivierenland.

Na de pauze konden aanwezige mantelzorgers vragen stellen.

Ik maakte hier een interactief half uur van. Lotgenotencontact.

Er ontstond onder meer een levendige discussie over “claimend gedrag” van de dierbare voor wie de mantelzorger in meer of mindere mate verantwoordelijk is.

In groot vertrouwen werden voorbeelden verteld. Ik zei dat ik deze herkende:

“Waar ga je naar toe, alweer?”

“Hoelang blijf je weg?”

“Nee, ik wil geen huishoudelijke hulp, jij (dochter) kan mij toch helpen!”

“Waarom moet je drie dagen op je kleinkinderen passen?”

“Is dat nou nodig om een lang weekend weg te gaan?”

“Ik wil geen vrijwilliger in huis als jij weggaat.”

“Het duurt wel heel lang voor je terugbelt.”

Als een heuse gespreksleider moedigde ik deze mantelzorgers aan om met elkaar oplossingen te bedenken. Samengevat kwam naar voren: kies vaker zonder schuldgevoel voor jezelf als dit kan en dit kan meer dan jijzelf denkt. Dus neem ruim de tijd voor je eigen activiteiten om jezelf op te laden!

Een mantelzorger zei: “Ga er niet té vanzelfsprekend vanuit dat kinderen niet kunnen meehelpen vanwege hun drukke banen en gezin.” Onlangs was haar man sinds lange tijd een hele dag bij hun dochter geweest. Heel gezellig, hij zijn uitje en zij haar winkeluitje met een vriendin. Ik zei dat zo’n dag voor herhaling vatbaar kan zijn.

Nadat ik complimenten kreeg voor de waardevolle avond reed ik met een goed gevoel huiswaarts.