skip to Main Content

Gastblog : Eerste stage van en door student Finn

 

Hoi ik ben Finn, tweedejaars HBO-Verpleegkunde student, ik heb afgelopen periode stagegelopen bij Savant zorg, in de wijk . 

Dit was overigens mijn eerste stage. 

Naast dat ik veel heb geleerd, gezien en meegemaakt, ben anders naar de zorg gaan kijken, en dan voornamelijk de zorg in de wijk die bekend staat om het imago van werkdruk en haast.  

Na een verzoek van Esther ben ik aan het schrijven gegaan en heb ik een aantal blogs geschreven waarin ik terugblik op mijn stage in de wijkzorg! 

  1. Eerste stagedag

Wat een dag was het. Volmaakt, spannend, interessant, warm en koud. 

Na een hele zomervakantie uitslapen is het toch lastig om opeens om halfzes op te staan. Toch heb ik vandaag de nodige motivatie en kom ik in één keer mijn bed uit. Ik maak me klaar om naar stage te gaan en denk bij mezelf “dit wordt mijn eerste dag in de praktijk”, ik heb er zin in!  

Ik spring op mijn fiets en kom aan bij het Hof van Bethanië, daar heb ik afgesproken met Esther. Samen met haar heb ik vandaag een ochtendroute en acute middag zorg (alarmdienst).  

Na een korte kennismaking staan we voor de deur van de eerste cliënt van de ochtendroute. Het lijkt net alsof ik één keer met mijn ogen knipper en de ochtendroute er alweer op zit. Ik overdrijf niet als ik zeg dat de ochtend voorbijvloog.  

Na de ochtendroute vieren we pauze en dan begint de acute middag zorg. We kunnen het goed vinden met elkaar en in het gesprek vertel ik dat ik later graag zou willen werken op de ambulance. Dan gaat de telefoon, vanuit de zorgcentrale krijgen we te horen dat er minimaal spraak contact is met de alarmerender.  

Ik weet niet goed wat ik kan verwachten, ik laat het op mij afkomen en besluit de situatie niet in te vullen. Toch voel ik de nodige spanning en misschien toch ook wel een beetje adrenaline. 

We komen aan bij het appartementencomplex en met de loper openen wij de deur. We treffen een man aan. Het eerste wat mij opvalt is dat deze man erg bleek ziet en overduidelijk benauwdheid is, hij ademt zwaar. Hij uit verbaal en non-verbaal pijnklachten rondom zijn borst. Esther neemt het voortouw en belt direct 112, de ambulance is onderweg. 

Het is een groot gebouw en om ervoor te zorgen dat het ambulancepersoneel zo snel mogelijk bij de cliënt is besluiten we dat ik buiten de ambulance opvang. 

Buiten wacht ik op de ambulance, wetend dat ze hun uiterste best doen om zo snel mogelijk ter plaatse te zijn, lijkt de tijd maar niet voorbij te gaan. Ik denk bij mezelf “wat een contrast met vanochtend”, waar de ochtend voorbijvloog, tel ik nu secondes, wachtend op de ambulance.  

Na 10 minuten buiten wachten hoor ik het verlossende geluid van sirenes en zie ik de ambulance met blauwe lampen om de hoek verschijnen. Ik wijs het personeel de weg en volg ze naar het appartement.  

In één oogopslag is te zien dat de toestand van de man is verslechterd, hij heeft nu bijna geen kleur meer op zijn gezicht, de zweetdruppels glijden van zijn voorhoofd af. De man is enigszins nog bij bewustzijn en minimaal aanspreekbaar. 

Het ambulancepersoneel richt zich eerst op de man, daarna op ons. Ze sluiten de man aan op de monitor en constateren een afwijkend ECG dat wijst op een hartinfarct. Dhr. krijgt een infuus en een flinke hoeveelheid medicatie. 

Ik kan licht ondersteunende taken uitvoeren. Maar we laten het echte werk over aan het ambulancepersoneel. Wel mag ik de monitor aan de brancard bevestigen. Had even onderschat hoe zwaar zo een ding is en doe het met beleid, de man zit namelijk nog aangekoppeld. 

Het ambulancepersoneel neemt de man mee naar het ziekenhuis waar hij een dotterbehandeling zou ondergaan. 

Later op de dag krijgen we te horen dat de man het ondanks de omstandigheden goed maakt, dit stelt ons gerust. Het is niet fijn om iemand in zo een situatie aan te treffen. Het is een ingrijpende gebeurtenis op iemands leven. Wel geeft het een voldaan gevoel om op dat moment er voor iemand te zijn en iets voor iemand te kunnen betekenen. 

Zo een eerste stagedag zet je gelijk op scherp, het heeft me veel beziggehouden. Ik ben geconfronteerd met het werk dat ik later graag zou willen doen. Ik ben nog steeds gemotiveerd hiervoor! 

Naast de vervelende gebeurtenis vandaag, heb ik ook mooie dingen gezien en geleerd. Zo heb ik kennis gemaakt met de wijkzorg.  

Ik bedank Esther voor vandaag. En met een grote glimlach op mijn gezicht fiets ik naar huis terugdenkend aan mijn eerste stagedag. 

Essies wijkblogs

Esther van den Eventuin is verzorgende IG en werkzaam in de wijkzorg. Esther blogt daarover op Facebook: https://www.facebook.com/essies.wijkblogs.1/

Als vig'er in de wijkzorg neem ik jullie mee in de wereld achter de voordeur van onze cliënten in de wijk.
En deel met jullie deze bijzondere, indrukwekkende, interessante vrolijke, gezellige, ontroerende, en soms verdrietige of schrijnende momenten

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X