Eerste kerstdag

Vorig jaar was ik net als nu precies de week voor de kerstdagen een week naar Oostenrijk. Mijn man vermaakt zich graag op de skipiste met vrienden. Ik geniet in m’n eentje van wandelen in de sneeuw, lezen, extra uren slapen, driemaal daags rustig eten, al dan niet met vrienden erbij, een liefelijk kerkje bekijken met een binnen lichtshow, even zitten in het naast gelegen kapelletje voor mijn rust- en rouwmomenten en kijkend naar een heuse Piéta.
En ook heb ik weer genoten van een avondconcert door dorpsbewoners.

Op kerstavond zijn wij weer thuis, maar nu hoef ik de volgende ochtend niet vroeg op te staan om mijn moeder rond koffietijd (10.00 uur) bij mij thuis te ontvangen, zoals vorig jaar toen zij met haar rollator en ondersteund door mijn man was opgehaald.

Deze Kerst zal beslist vreemd zijn…
Wel ontvangen wij nu op eerste kerstdag onze dochter en zullen wij met haar een gezellige en lekkere brunch beleven. Zij moet eerste en tweede kerstdag op de kinderafdeling avonddiensten draaien, vanaf 15.30 tot 23.30 uur.

Net als vorig jaar heb ik alles van tevoren gekocht en het meeste ervan in de diepvries gedaan. Dan heb ik een maaltijd – natuurlijk eerst bijtijds ontdooid – snel op een mooi gedekte tafel staan.

Vorig jaar 25 december bezorgden mijn man en ik mijn moeder één groot geluksmoment.

Zij genoot met volle teugen van haar dagje uit. Ze at met veel smaak alles op dat ik haar voorzette. En ze zat blij tussen ons in op een comfortabele stoel met het uitzicht op onze tuin. Aan het einde van de middag, terwijl ik in onze open keuken stond te koken, zat mama naast mijn man, fijn in mijn relaxstoel met haar benen omhoog te genieten van een oude tv-registratie van haar favoriete André Rieu orkest. Ik dacht op dat moment niet eens, daar heb je hem alwéér, want ik zong vrolijk stukjes met het koor achter het orkest mee.

Net als mijn moeder, waren mijn man en ik oprecht tevreden met deze eerste kerstdag.

Toch zei hij nadat wij mama samen hadden thuisgebracht, en ik haar voor de derde keer die dag van onderen waste en een schone papieren broek en onderkleding gaf, vervolgens voor de nacht omkleedde en naar bed begeleidde: “Hetty, dat ga jij volgend jaar niet nog eens op deze manier doen, want hoeveel meer pijn heb je aan jouw toch al versleten rug met veel pijn…?” Ik weet nog dat ik dacht, dat zien we volgend jaar wel weer, niet vermoedend dat onze (schoon)moeder deze Kerst niet meer onder ons is.

Inmiddels heb ik hier vrede mee. Ik voel me goed.