Een ritje vrijheid

Werk en mantelzorg combineren blijft soms zoeken.
Zoeken naar balans, naar begrip, naar energie die er eigenlijk al niet meer is. Gelukkig hoor je ook weleens verhalen die laten zien hoe het ook kan. Dit is er zo één…

Mijn man is (anderhalf jaar geleden) getroffen door een herseninfarct en heeft daar helaas ook restverschijnselen aan overgehouden. Ons leven veranderde daardoor behoorlijk. Dingen die eerder vanzelfsprekend waren, werden ineens ingewikkeld. Voor hem, maar eerlijk gezegd ook voor mij.

Hij heeft grote moeite met de onzekerheid over zijn werk, hoe dat allemaal verder moet. En het inleveren van zijn rijbewijs. Dat laatste lijkt voor buitenstaanders misschien maar een praktisch ding, maar voor hem voelt het alsof hij een stuk vrijheid verliest. Even ergens heen rijden, boodschapje doen, stukje toeren… dat hoorde bij wie hij was.

Na het inleveren van zijn rijbewijs werd hij stiller, somber ook. Ik vond het moeilijk om daarmee om te gaan. Je probeert iemand op te vrolijken, maar tegelijkertijd ben je zelf ook moe van alle zorg, alle regelzaken en alle aanpassingen. Dat geeft stress en ook irritaties in je relatie met elkaar.

Op mijn werk had ik het er af en toe wel eens over. Niet uitgebreid, maar collega’s wisten wel dat het thuis soms pittig was. Eén van hen is een jongeman, altijd vrolijk, vol energie en groot liefhebber van auto’s. Hij rijdt in een sportieve cabrio waar hij heel trots op is. En op een dag zei hij heel spontaan dat hij best eens met mijn man een stukje wil gaan rijden.

Niet uit medelijden en niet omdat het moest. Gewoon omdat hij aanvoelde dat het misschien iets kon betekenen. Ik was er ondersteboven van, vond het zo een lief gebaar. Enige tijd later stond hij daadwerkelijk voor de deur. Het was droog maar warm is anders, en toch had hij het dak openstaan. Mijn man straalde al voordat hij ingestapt was.

Ze waren naar een dorp verderop gereden, hebben zelfs ergens nog een pilsje gedronken. Thuis hebben we nog wat met elkaar na zitten praten, ik had hem al maanden niet meer zo gezien. Die ontspannen lach, dat stukje eigenwaarde. Even niet “de patiënt” zijn, maar gewoon een man. Mannen onder elkaar.

Wat mij misschien nog wel het meest raakte, was dat mijn collega eigenlijk niet doorhad hoe bijzonder dit was. Voor hem was het een klein gebaar. Voor ons betekende het enorm veel. Die middag in die cabrio heeft onze situatie niet veranderd, maar wel ons gevoel. En soms is dat precies wat je even nodig bent.

Als mantelzorger voel je je vaak alleen. Ook op je werk. Alsof collega’s niet goed weten wat ze moeten zeggen of liever een beetje afstand houden. Maar begrip zit vaak niet in grote oplossingen. Soms zit het in één simpele vraag. Of in iemand die even met je meedenkt.