Een mantelzorger op vier poten

Ik ben Inge en zorg al een lange tijd voor mijn partner. De ene dag gaat beter dan de andere. We proberen zoveel mogelijk ons gewone leven vast te houden, maar eerlijk gezegd draait thuis vaak alles om hoe haar lichaam die dag meewerkt.

Inmiddels herken ik aan kleine dingen al hoe een dag gaat verlopen. Hoe ze opstaat, hoe ze praat, hoeveel energie ze heeft. Maar er is nog iemand in huis die het soms nog eerder lijkt aan te voelen. Onze hond Sam.

Sam is normaal een vrolijke druktemaker. Altijd achter een bal aan, overal tegelijk willen zijn en het liefst veel te dicht tegen visite aan kruipen op de bank. Maar op slechte dagen verandert hij compleet. Dan loopt hij rustig achter mijn partner aan alsof hij haar in de gaten houdt. Zodra ze gaat liggen, kruipt hij erbij. En als ze echt een zware dag heeft, wijkt hij letterlijk geen stap van haar zijde.

Laatst zei ik nog voor de grap dat de hond eerder door heeft hoe het gaat dan wijzelf. Maar eigenlijk meen ik dat serieus. Vorige maand had ze een paar hele slechte dagen achter elkaar. Veel pijn, weinig energie en vooral erg verdrietig dat ze steeds minder kon. Ik was beneden bezig met de was toen ik ineens merkte dat het verdacht stil was.

Ik ging kijken en zag Sam half tegen haar aangeleund op bed liggen. Zij sliep eindelijk even rustig en hij hield letterlijk zijn kop op haar arm. Alsof hij dacht: ik blijf hier wel even waken. Ik bleef in de deuropening staan kijken en voelde zelf ook een soort van rust. En dat door een hond die er vanzelf precies is op het moment dat het nodig is.

Sindsdien zeggen we thuis weleens lachend dat Sam misschien wel onze beste mantelzorger is.