Een gelukje in moeilijke tijden: professionele palliatieve zorg

Mijn partner werd steeds zieker. We wisten al een tijd dat herstel er niet meer in zat, maar afscheid nemen, stukje bij beetje, is zwaar. Als mantelzorger doe je alles wat je kunt: verzorgen, troosten, waken, blijven doorgaan. Vaak op je tenen, altijd alert.

En toen kwam er hulp. Echte, professionele hulp. Een team van palliatieve zorgverleners dat niet alleen naar mijn partner keek, maar ook naar mij. Mensen die wisten wat nodig was – soms nog vóór wij het zelf beseften. Ze brachten rust in de kamer en in ons hoofd. Ze namen medische taken over die me boven het hoofd groeiden. Ze gaven ruimte aan verdriet, zonder het zwaarder te maken.

Voor het eerst in lange tijd voelde ik me geen overbelaste mantelzorger meer, maar gewoon: partner. Ik kon zijn hand vasthouden zonder ondertussen honderd zorgen door mijn hoofd te laten razen. We konden nog praten, lachen zelfs, op momenten dat dat kon. Ik kon waken, écht waken, niet uit angst maar uit liefde.

Dat we deze steun kregen, voelt als een groot geluk. In een periode die zo zwaar en definitief is, was het een lichtpunt.

Tegelijkertijd weet ik dat deze vorm van zorg onder druk staat. Er wordt bezuinigd op palliatieve zorg, vooral in hospices en bijna-thuis-huizen. Vrijwilligers moeten steeds meer opvangen, terwijl goede professionele ondersteuning juist zo onmisbaar is in deze kwetsbare fase. Het maakt me dankbaar voor wat wij nog hebben mogen ontvangen – en bezorgd voor anderen die nog voor die laatste weg staan.

Ik gun het iedereen die afscheid moet nemen: professionele, liefdevolle palliatieve zorg. Omdat niemand het alleen zou moeten hoeven doen!