Een ei hoort erbij

Mijn man en ik eten ongeveer driemaal per week een gekookt ei bij onze broodmaaltijd tussen de middag. Die keuze hebben wij, gelukkig.
Pas viel een van de gekookte eieren in de keuken op de grond, dit was niet erg want de lekkere smaak ervan werd daardoor niet minder.
Wel denk ik vaak, met alles wat ik hoor en lees over de ouderenzorg, of in levenden lijve in gesprek ben met enkele (hoog) bejaarde mensen: wie kookt er ‘straks’ mijn ei?

Toen mijn tante en moeder nog leefden, en zij bijna volledig zorgafhankelijk waren, onder meer van mij, kookte ik hun eieren.
Zij waren thuis opgegroeid met loslopende kippen in de tuin, ook met twee varkens in een van de schuren, maar dit terzijde.
Maar op hun nieuwe zorglocaties heb ik het niet voor elkaar gekregen dat zorgverleners deze lieve oude vrouwen dagelijks een vers gekookt ei mochten aanreiken.

Op basis van hun hoge indicatie (Wlz-6) werden hen drie maaltijden aangereikt. Door verschillende redenen hoorde er een lekker gekookt eitje niet bij. Daarom kookte ik voor beide steevast om de dag twee eieren, eentje voor diezelfde dag, en eentje voor de dag erna.

Destijds in het woonzorgcentrum van mijn 93-jarige moeder met Alzheimer zorgde ik altijd voor een gevulde koelkast met dingen die zíj lekker vond. Enkele maanden na haar herseninfarct kreeg ik ineens te horen: wij mogen van onze manager niet langer uitzonderingen maken. Wat?! Hiermee werd deze simpele en niet eens tijdrovende vaardigheid uit haar zorgplan geschrapt. Terwijl ik altijd een doosje met eieren naast het brood, de boter en broodbeleg zette. Pfff.
Vroeger (!) in de wijkverpleging zette ik een kopje thee en kookte een eitje voor een zorgvrager terwijl ik iemand waste en aankleedde.

In het verpleeghuis waar mijn 88-jarige tante na een operatie geheel onverwacht voor palliatieve zorg naar toe was verhuisd, kregen bewoners alleen op zondag een gekookt ei. Vaker per week was écht niet mogelijk, werd haar verteld, want dit zou te duur zijn. De voedingsassistenten hadden hierover regelmatig stampij gemaakt bij hun leidinggevende en in diegene in de hoofd-keuken. Zonder resultaat.

Jullie weten dat ik steeds met plezier met twee taartjes naar mijn 95-jarige vriendin ga.
Met een gekookt ei doe je haar geen groot plezier. Wel heeft zij problemen met de nieuwe voeding-verkoop-truc in haar woon-zorgcentrum: groente is gezond, dus blijft de keuze uit twee soorten gehandhaafd. Maar de keuze uit twee soorten vlees is losgelaten, en nu krijgt mijn vriendin ongeveer vijf keer per week een stukje (taai) vlees dat zij na een-twee hapjes in haar vuilnisbakje gooit. Een gehakbal of saucijsje kan zij wel gemakkelijk eten, en ook nasi met ham en een gebakken eitje. Een keer in de twee weken staan pannenkoeken op het menu, dat vindt zij heerlijk. Alle bewoners krijgen er sinds kort nog maar eentje per maaltijd. Standaard …

Onze 79-jarige neef Bas woont op een andere locatie, een verzorgingshuis met een verpleeghuis-dependance, hij heeft dezelfde wijziging in ‘maaltijdservice’ gekregen. Waardoor hij in zijn elektrische rolstoel vaak ‘op jacht’ gaat naar magnetronmaaltijden in een supermarkt vlakbij, een gastvrouw verwarmt deze dan voor hem.
Bovendien verwent een vriendin hem heerlijk als zij om de zondag bij hem op bezoek is. Met een verse maaltijd of pannenkoeken die zij thuis voor hem heeft klaargemaakt.
Ook Bas zou graag vaker een gekookt ei willen eten, dit zei hij eergisteren nog tegen mij.
In het Radboudziekenhuis kopen mijn man of ik telkens een broodje ei voor hem, omdat we lang op de rolstoeltaxi voor de terugreis moeten wachten.
Gelukkig wordt deze lieverd de eerste twee maanden niet bij zijn specialisten verwacht.

Natuurlijk grijp ik deze kans graag aan om (opnieuw) vaak met twee gekookte eieren bij een zorgafhankelijke oudere op bezoek te kunnen gaan.