Dierbare herinneringen gemaakt

Soms zit er een stukje in me dat mij ruimte geeft om na te denken over de mantelzorgtaken die ik deed toen mijn lieve mama nog leefde. De omstandigheden waren gewoon niet optimaal. In 2 dagen tijd stond mijn leven finaal op de kop. De overleven modus ging ten volle draaien en ik watertrappelde daar een beetje tussendoor. Het moment dat ik mijn moeder achter moest laten in t ziekenhuis sloopte me. Zou ik haar nog terug zien, zo ja in welke toestand? Gelukkig heb ik een lieve broer die de grootste klappen opving op dat moment.

Hoe we t deden deden we, maar vraag ons niet hoe. En toch zei ik gisteren nog tegen mijn vriendin, ondanks de zware beperking waar ons mam mee dealde, ze heeft haar reservetijd zoals ze ’t noemde ten volle benut. Toch zag ik zeker wel eens de wanhoop in haar ogen, het verdriet, de frustratie van en het gemis van zelfredzaamheid, maar t was met mijn moeder nooit saai. Haar uitspraken waren ba haar forse herseninfarkt niet mals. Ze droeg haar hart op haar tong en wanneer haar iets niet zinde sprak ze dat uit. Ook t over haar hoofd praten, vragen aan de rolstoelduwer over haar werd met haar scherpe tong beantwoord. Maar bovenal was ze een fijne medebewoner in g verpleeghuis waar ze 10 jaar heeft mogen vertoeven.

Haar 80ste en tevens laatste verjaardag (of ze t wist) heeft ze groots gevierd inclusief DJ…..mijn broer en ik hadden t na kijken wat organiseren betreft. Dat deed ze wel zelf. Dit zijn de mooie herinneringen die ik nu, bijna 5 jaar na haar overlijden heb aan de mantelzorgtaken. Wat was er liefde….ik had t voor geen goud willen missen