Diefstal

Vaker heb ik geschreven over de hoogbejaarde vriendin van onze familie die ik één keer per maand bezoek. Vaker hoeft niet, want haar agenda staat meestal vol met mensen die haar ook graag bezoeken.
Zij is bijna 95 jaar, weliswaar vanwege haar broze gezondheid gekluisterd aan haar rolstoel, maar zij blijft ongelooflijk positief in het leven staan en zij is nog vrolijk helder in haar hoofd.
Het zijn altijd gezellige koffie-uurtjes die wij volgens een vast ritueel met elkaar beleven. Ik zet koffie en zet de door mij meegebrachte taartjes op haar mooie antieke bordjes en breng deze met de mooie koffiemokken naar onze vaste plek, een tafel bij het raam. Al snoepend wisselen wij onze nieuwtjes uit, praten elkaar bij en laat ik haar nieuwe foto’s zien van mijn gezin met kleinkinderen waarin zij altijd in is geïnteresseerd.
Voordat ik naar huis ga zorg ik ervoor dat alles weer schoon terug op de plek staat.

Tijdens mijn bezoek vorige week was deze vriendin stiller, meer teruggetrokken. Op zeker moment vertelde zij opnieuw een trieste gebeurtenis die zij als zorgafhankelijke oude vrouw in het woonzorgcentrum heeft moeten meemaken.
Op een avond zijn haar meest dierbare sieraden in haar slaapkamer door een inval-zorgverlener van haar nachtkastje weggepakt. En daarnaast ook de gouden en zilveren sieraden die in een kistje in haar kledingkast lagen.
Omdat mijn oude vriendin zichzelf al gedeeltelijk voor de nacht had omgekleed, had zij haar armband, twee ringen en een ketting met hangertje alvast afgedaan. Met tranen in haar ogen vertelde ze dat vooral het hangertje met fotootjes van haar vader, moeder en broer heel waardevol en feitelijk onmisbaar voor haar was. Deze waren de enige foto’s die zij van hen had, omdat zij in de oorlog alle foto’s was kwijtgeraakt.

De vrouwelijke inval-zorgverlener was de enige die op de bewuste avond bij haar binnen is geweest. Met opvallend treuzelend gedrag in haar slaapkamer waar zij alleen de sprei maar terug hoefde te slaan.
Mijn vriendin zat in de woonkamer te wachten tot zij naar bed kon gaan. Pas de volgende ochtend ontdekte ze dat haar sieraden wegwaren, hierop heeft zij direct alarm geslagen bij een verpleegkundige van haar afdeling. Deze zorgverlener schrok ook, zij geloofde mijn vriendin direct en heeft dit voorval direct bij haar manager gemeld.

De inval-zorgverlener had op de diefstalavond bij meer mensen en zorgverleners een ietwat vreemde indruk achtergelaten. Over mijn vriendin had zij tegen een andere zorgverlener verteld dat mijn vriendin richting dementie gaat, zij was zo verward en vergeetachtig toen zij bij haar was. Dit bleek nu een doorslaggevend bewijs van moedwillige diefstal te zijn.
Mijn vriendin stemde ermee in om aangifte te doen bij de politie.
Uiteindelijk heeft meerdere gesprekjes met een politieman gehad, hij vond haar beslist heel helder, maar deze leidden niet tot een gewenste oplossing. Het bleek te tijdrovend te zijn om de inval-zorgverlener met een vals opgegeven adres op te sporen. De zaak werd geseponeerd.

Wij vroegen ons af wat er in het hoofd van een zorgverlener omgaat als hij of zij kwetsbare ouderen gaat mis(be)handelen. En dat zo’n iemand helaas in een andere setting met zorgafhankelijke ouderen opnieuw zijn of haar slag kan slaan.
Ons vaste gebakje, een heerlijk “Tielenaartje”, smaakte deze ochtend minder lekker dan anders.
Ik heb deze vriendin deze keer vooral haar verdriet laten uiten. Een pasklaar advies op haar sieradendiefstal had ik niet. Dat heb ik sowieso nooit gehad in de vele zorgsituaties, in de wijkverpleging en ook bij mijn moeder thuis, waarin dit in het geniep gebeurde.
Wel heb ik twee verhalen over een inboedeldiefstal en gelddiefstal, mét oplossingen verteld in mijn boek “Ouderenmishandeling komt in de beste families voor”.

Over een paar weken ga ik weer met twee gebakjes bij mijn vriendin koffiedrinken, en dan neem ik ook een flesje witte wijn voor haar mee.
Elke middag rond vijf uur drinkt zij één glaasje, dit houdt haar ‘op de been’ zoals zij dit met zelfspot zegt. Een bewonderenswaardige vrouw.