Dezelfde oplossing voor ieder probleem

Er is iets bewonderenswaardigs aan het Nederlandse zorgbeleid.

Wat het probleem ook is, men weet altijd dezelfde oplossing te vinden.

Personeelstekort?

Mantelzorg.

Vergrijzing?

Mantelzorg.

Stijgende zorgkosten?

Mantelzorg.

Langer thuis wonen?

Mantelzorg.

Tekort aan verpleeghuisplaatsen?

Mantelzorg.

Overvolle ziekenhuizen?

Mantelzorg.

Wachtlijsten?

Mantelzorg.

Klimaatverandering? Daar wordt vast nog aan gewerkt.

Het is eigenlijk briljant.

Waar andere sectoren worstelen met complexe vraagstukken, beschikt de zorg over een universele oplossing die overal op past.

Zoals ducttape.

Of secondelijm.

Of een emmer onder een lekkend dak.

De moderne mantelzorger mag inmiddels medicijnen beheren, zorgplannen bespreken, indicaties aanvragen, formulieren invullen, hulpmiddelen regelen, afspraken coördineren, zorgverleners aansturen, rapportages lezen en ondertussen ook nog gewoon werken.

Dat allemaal zonder salaris.

Sterker nog.

Vaak kost het geld.

Maar gelukkig krijgen mantelzorgers af en toe een compliment.

Dat compenseert een hoop.

Eigenlijk zijn mantelzorgers een van de grootste onbetaalde groepen van Nederland.

Een sector met miljoenen medewerkers.

24 uur per dag geopend.

Geen cao.

Geen pensioenregeling.

Geen vakantiegeld.

Geen reiskostenvergoeding.

Geen eindejaarsuitkering.

En toch draait het bedrijf jaar na jaar door.

Gratis.

Als een willekeurige multinational tientallen miljarden euro’s aan waarde zou leveren, stond de minister iedere week op de stoep.

Maar mantelzorgers krijgen meestal een attentie in de Week van de Mantelzorg.

Misschien moeten we eens iets totaal geks proberen.

Misschien moeten we stoppen met doen alsof mantelzorg een bodemloze put is.

Misschien moeten we ophouden iedere crisis in de zorg op te lossen met dezelfde groep mensen.

Misschien moeten we erkennen dat mantelzorgers geen reservepersoneel zijn.

Geen noodverband.

Geen verborgen bezuinigingsmaatregel.

Geen gratis productiefactor in een Excel-sheet.

Maar gewone mensen.

Mensen met grenzen.

Mensen die ook wel eens moe zijn.

Mensen die soms zelf zorg nodig hebben.

Ik weet het.

Het is een radicaal idee.

Maar misschien is het tijd om daar eens over na te denken.

Voordat iemand voorstelt om ook het tekort aan huisartsen  of ic personeel op te lossen met mantelzorg.