‘De zorg is geneigd zichzelf onzichtbaar te maken’

Op een eerder artikel van Lynn Berger hier op het platform” is deze zin bij mij blijven hangen..

Het hele artikel had zoveel meer te melden en was het niet eens een directe link naar mantelzorg, waarom zette juist dat ene kleine zinnetje mij dan zo diep aan het denken? Ik beken: ik voelde mij aangesproken, want dat was wat ik persoonlijk wel heb gedaan. In mijn “rol” als mantelzorger deelde ik niet zo gek veel, voelde mij meestal een soort van buitenbeentje in mijn sociale kring zowel in mijn privé als in mijn werkomgeving.

Daar waar collega’s vol trots de verhalen over hun eigen leven vertelden; trouwen, kinderen krijgen: hoe diezelfde kinderen zich ontwikkelden, foto’s deelden noem maar op. En ik? Ik kon daar altijd van meegenieten ondanks dat ik ze zelf niet had. Hun enthousiasme voelde ik ook echt en kon net zo hard meelachen om iets of kon het ook net zo vervelend vinden als zij met hun handen in het haar zaten omdat er plots een oppas uitviel of een kleine ziek werd. En in die gevallen had een werkgever daar ook meestal wel alle begrip voor en werd er geregeld dat je collega naar huis kon door vervanging te regelen. In het voormalig bedrijf waar ik werkte mocht je als ouder 2 uur verlof schrijven als je met je kind naar de dokter moest, niet meer dan normaal in mijn ogen maar waarom was/is dit niet net zo normaal als jij met je ouder(s) datzelfde doktersbezoek moest maken?

Waarom vertelde ik eigenlijk niet zoveel in de lunchpauzes over mijn belevenissen in het dagelijks leven samen met mijn vader? Omdat er nog niemand in een soortgelijke situatie zat, en zij mij niet begrepen als ik niet was wezen stappen in het weekend omdat mijn vader slecht te pas was. Waarom werd er lacherig gedaan dat mijn zomervakanties samen met mijn vader waren op aangepaste vakanties, wat vond ik daar nou zelf ook zo fijn aan om tussen die “oudjes” te moeten zitten? Hoe kon ik ze uitleggen hoeveel voldoening mij dit ook gaf om al die mensen zo te zien genieten? Vroeg ik dat ook aan hun, wat er nou zo leuk moet zijn aan een weekje kamperen dichtbij een pretpark waar de kinderen zich dagelijks konden vermaken?

Dit zijn maar kleine voorbeelden maar kan een hele lijst opsommen wat dat aangaat. Ook in mijn directe sociale kring zonderde ik mij steeds meer af naarmate de zorg intensiever werd, werd doodmoe van het gezeik (want dat was het in mijn beleving) en het steeds maar weer opnieuw uit te moeten leggen waarom ik geen zin had of te moe was om ook nog maar iets te ondernemen. Dit raakte mij trouwens meer dan op de werkvloer, want mijn directe omgeving was toch aardig op de hoogte maar ook daar voelde ik mij op den duur niet meer op mijn gemak. Ik begon mij te ergeren als men in gezelschap mijn vader min of meer ontweken omdat ze hem niet altijd goed konden verstaan, of hem een hapje aanboden wat hij niet kon eten ivm met zijn verslikprobleem.

Tot halverwege vorig jaar had ik veel voor mijzelf gehouden, als een (van de vele) valpartijen met een sisser afliep vertelde ik het al niet meer want mijn grootste angst werd op den duur dat mijn vader zou moeten verhuizen naar een verpleeghuis en dat wilde ik, koste wat het kost, voorkomen.

Dus ja: ik maakte mijzelf het liefst onzichtbaar, want wat niet weet wat niet deert… en dat is voor velen van ons volgens mij van toepassing. Nu achteraf denk ik dat dit mijn grootste fout is geweest, want als je niet deelt met je buitenwereld kun je ook niet verwachten dat zij jou ooit echt zullen begrijpen en dat is op zich al een hele uitdaging. Dat is de voornaamste reden geweest dat ik voorzichtig ben begonnen met het schrijven hier op Mantelzorgelijk, hier tussen mijn lotgenoten voel ik mij vrij: zij begrijpen je als geen ander!

Wat ik zou wensen is dat mantelzorgend Nederland zich laat zien want je mag trots zijn op wat je allemaal bewerkstelligd, in de eerste instantie voor je dierbare, daarnaast voor de zorgmaatschappij: je bewijst ze een grote dienst en dat mag nu eindelijk wel eens gezien worden door de beleidsmakers!

Kom weg achter die “voordeur” het is hoog tijd voor erkenning, waardering en fatsoenlijke regelingen!

Liefs Jo(landa)x