De wakkerligger: Joost is Mantelzorger op afstand

‘Ik lig wakker. Alweer. Het is half drie ‘s nachts en mijn hoofd maalt. Mijn vader, 84 jaar, woont alleen in een rijtjeshuis 120 kilometer verderop. Hij wordt steeds vergeetachtiger, heeft moeite met opstaan uit zijn stoel en klaagt over pijn in zijn knieën. Ik weet dat het niet langer gaat zoals vroeger, maar wat kan ik doen? Ik werk fulltime, heb een gezin en woon niet bepaald om de hoek.

Elke week bel ik mijn vader meerdere keren. “Alles goed, pap?” En altijd hetzelfde antwoord: “Ja hoor, jongen, niks aan de hand.” Maar dan belt de buurvrouw. Ze vond mijn vader gisteren verward in de supermarkt, zonder pinpas en zonder te weten hoe hij thuis moest komen. De huisarts is geweest en vermoedt beginnende dementie. Ik zou langs moeten komen, maar mijn agenda is vol en de treinreis duurt uren. Auto rijden in de spits? Een ramp.

Dit schuldgevoel vreet aan me. Ben ik een slechte zoon omdat ik niet vaker langskom? Had ik eerder moeten ingrijpen? En wat als er iets ernstigs gebeurt? De afstand voelt onoverbrugbaar, maar de zorg kan niet wachten. Ik zoek naar oplossingen: een case manager dementie, thuiszorg, misschien een verhuizing dichterbij? Maar wil mijn vader dat wel? Heeft hij daar recht op en hoe regel ik het allemaal?

Slapen lukt niet. De gedachten blijven komen. De piepjes van WhatsApp doorbreken de stilte. Mijn zus, die in het buitenland woont, heeft nog een paar ideeën. “Misschien een mantelzorgwoning?” Ik zucht. Dat klinkt mooi, maar waar moet ik beginnen?

De wekker gaat. Tijd om op te staan, terwijl ik me nog net zo moe voel als toen ik naar bed ging. Mantelzorgen op afstand is een gevecht met tijd, met emoties, met praktische bezwaren. Ik weet dat ik iets moet doen, maar wat? En vooral: hoe houd ik het vol zonder eraan onderdoor te gaan?’

Herkenbaar? Veel mantelzorgers worstelen met afstand, schuldgevoel en vermoeidheid. Deel jouw ervaring hieronder of kijk op Mantelzorgelijk voor steun en advies.