De stoel – gedicht door Carlo van der Vegt

Hij paste eigenlijk niet in het interieur .

Opa’s stoel was donker bruin en wat vaal van kleur .

Het was een soort feauteuil , die hij ooit gekregen had ,

en waar hij van af die dag dagelijks in zat .

Onderuit en links-geleund had hij er in gezeten .

Vijftien jaar lang , dus aan die kant enigszins versleten .

Het was ons duidelijk vanaf ’t begin…

Hij voelde zich er happy in !

Rechts kon hij naar buiten kijken .

Recht voor hem de TV.

Naar links keek hij de kamer in

en als er visite was , praatte hij met ons mee.

Nu al weer een poosje , woont Opa niet meer thuis .

Hij heeft een piep klein kamertje in een verzorgings-huis .

Hij had toen hij vertrok , z’n stoel mee willen nemen .

Maar dat gaf , niemand weet waarom , toch wel wat problemen !

De kamer heeft sinds zijn vertrek , een verandering ondergaan.

Het een en ander is verplaatst , om de ruimte te vergroten.

Na overleg met iedereen , werd unaniem besloten :

De zo vertrouwde Opa-stoel , die bleef voorlopig staan ! ….

Vorige week vond Oma , bijna na een jaar….

toen zij de stoel had afgestoft ,

tussen de zitting en de rechter-arm , ongelovelijk maar waar

een ooit uit Cuba ingevoerde , lievelings sigaar !

Gisteren heeft ze hem gebracht .

Hij heeft er drie keer , verheerlijkt aan geroken .

De verpleegster had het in de gaten .

Oogluikend heeft ze toegelaten ,

toen ze heel toevallig zag ,

dat hij hem nog de zelfde dag ,

in de tuin , als van ouds , heeft opgestoken !

De stoel zal ooit het huis uit gaan .

Maar zeker niet te snel !

Of het iets voor de kinderen is…..?

Ach,….dat ziet Oma later wel ……