De prijs die je betaalt

De onbekende offers die je brengt, de stille pijn, het verdriet van het verlies … en ik zou het zo weer doen. Anderhalf jaar zorgde ik voor mijn moeder toen ze behandeld werd voor longkanker en ik hield haar hand vast toen ze haar laatste adem uitblies. Een jaar na haar dood kreeg mijn vader de diagnose longkanker (ze hadden beiden nooit gerookt). Die van pappa was agressiever en hij stierf binnen negen maanden. Ook zijn hand had ik in de mijne toen hij overleed.

Beide keren verhuisde ik naar mijn oude kamer in mijn ouderlijk huis om voor mijn ouders te zorgen. Ik wilde niet dat mijn ouders in wat voor instelling dan ook terecht zouden komen. Ik wilde ze thuis hebben en zij wilden thuis zijn.

Mijn man bleef in ons huis wonen terwijl ik bij mijn ouders woonde. We hadden geen kinderen, en dat was een voordeel in dit geval. Mijn man woonde aan de andere kant van de stad en kwam op bezoek, bleef soms slapen, maar kon verder niet veel doen. Een van ons moest per slot van rekening geld verdienen.

Ik heb drie banen opgezegd om voor hen te zorgen en zou het zo weer doen. Ik had twee broers. De ene woonde een paar straten verderop en de andere in Canada. Ik kreeg van geen van beiden respijt. Het was al teveel gevraagd als ik mijn broer die in de buurt woonde vroeg om een liter melk voor me te halen. Als hij dat bij uitzondering wel een keer deed, stopte hij op de oprit, toeterde en gaf me de melk door het raam van de auto. Hij had het ’te druk’ om pappa te bezoeken. Ik kon het nooit begrijpen. TE druk om je stervende vader te bezoeken? Oh ja… ik snap het nu. Hij bewaarde zijn energie voor het voorlezen van het testament.

Ik viel zoveel af dat mijn kleren letterlijk van me afvielen en ik zag er zelf ziek uit (ik ben 1 meter 80 en woog 48 kilo toen mijn vader stierf (60 is mijn normale gewicht). Ik had zulke kringen onder mijn ogen dat het leek alsof ik in elkaar geslagen was maar het kon me niet schelen. Ik bleef tegen mezelf zeggen: “Als ze er niet meer zijn kan ik slapen, maar ik ga elke minuut die ik kan met ze doorbrengen zolang ze nog leven.” En dat deed ik. Ik leefde op adrenaline, koffie en liefde.

Mijn vader was beroepsmilitair en had door de jaren heen wat verstandige investeringen gedaan. Hij bezat grond en huizen in drie verschillende staten. Hij was niet rijk maar wel vermogend. Hij maakte mij executeur van zijn nalatenschap. Hij wist dat mijn broers hebzuchtig waren en dat ze achter mij aan zouden komen voor wat zij claimden als hun ‘rechtmatige erfenis’. Mijn vader was slim en gelukkig liet hij het testament opstellen toen ik er niet was. De broer die in dezelfde stad woonde begon zelfs om materiële bezittingen uit het huis te vragen nog voordat mijn vader stierf. Een daarvan was een diamanten ring die pappa droeg.

Mijn vader voorspelde dat mijn broers hebzuchtig zouden worden. Ik werd ervan beschuldigd dat ik mijn vader had beïnvloed in zijn verdeling van het vermogen. Vermogen was het laatste waar ik me mee bezighield. Mijn broers sleepten me voor de rechter, iets dat drie jaar in beslag nam. Ze vonden dat ze recht hadden op meer.

Ik spendeerde uren, weken, maanden en jaren aan het opruimen en uitruimen van het huis van mijn ouders. Mijn vader was een hamsteraar en bewaarde werkelijk alles.

Terug naar de rechtbank. De rechter keek me aan en zei dat ik geprezen moest worden voor alles wat ik heb gedaan en dat ik trots op mezelf moest zijn, trots op alles dat ik als mantelzorger had gedaan. Ik vertegenwoordigde mezelf in de rechtszaal, tegen de yuppie advocaten van mijn broers. De rechter wendde zich tot mijn broers en vertelde hen dat hij walgde van de moeite die zij deden om geld in handen te krijgen waarvan mijn vader niet wilde dat ze het kregen. De rechter kende mij een geldbedrag toe dat mij compenseerde voor het feit dat ik jaren van mijn leven geen enkele andere baan had gehad. Eindelijk kon ik ademhalen. Totdat de hamer werd geslagen had ik het te druk gehad, zelfs te druk om te rouwen.

Mijn broers hebben de relatie met mij volledig verbroken, ze hebben na de rechtszaak nooit meer een woord tegen mij gezegd. Mijn man verliet me en ik was eenzamer dan iemand ooit zou moeten zijn. Ik bleef achter met een dubbele garage vol bezittingen van mijn ouders die ik niet kon uitzoeken, het was te emotioneel. Toen mijn ex wegging nam hij alleen mee wat hij wilde hebben en liet mij alleen achter met de hele boel. Hij had geen idee wat de drie sterfgevallen (beide ouders en een scheiding, die ik als sterfgeval nummer drie zie) met me deden. Ik denk dat de jaren waarin ik voor mijn ouders heb gezorgd, de drie jaar durende rechtszaak en daarna de jaren van opruimen een grotere tol hebben geëist dan ik op dat moment besefte.

Mijn ex-man zei altijd: “Je bent niet meer dezelfde persoon sinds je ouders zijn overleden.” Hij had gelijk. Ik was veranderd. Ik trouwde op stel en sprong met mijn vriendje van de middelbare school, maar dat huwelijk eindigde snel. Op dit moment heb ik dus niemand in mijn leven.

Wie ik opgegeven heb als persoon die gebeld moet worden in geval van nood is mijn advocaat. De prijs die ik betaald heb om er voor mijn ouders te zijn was eigenlijk mijn leven. Mijn man, mijn vrienden, mijn familie, ze hebben me allemaal de rug toegekeerd. Ik heb mijn trots en dat kan niemand me afnemen. Ik weet ook dat ik voor mijn ouders zorgde uit liefde, en niks anders. Hoe pijnlijk het ook was en de prijs die ik heb betaald om er voor hen te zijn, ik zou het zo weer doen. Ik ben nu een beter mens. Ik weet wat ware liefde is. En ik heb altijd nog mijn katten.

Om dit verhaal positief te eindigen wil ik iedereen die dit leest bedanken. Ik moest mijn gevoelens kwijt. Mijn hart gaat uit naar iedereen die in mijn schoenen staat of heeft gestaan. Ik heb veel geleerd tijdens mijn mantelzorgjaren. Ook denk ik dat ik op deze aarde ben om andere mensen te helpen, en dat is best een goed gevoel.

Door Nancy Carol Davis.