De jongen bij het tankstation

Ik sta nog maar aan het begin van mijn mantelzorgreis. Sinds kort zorg ik voor mijn vader, die steeds vaker dingen vergeet. Er komt veel op me af: formulieren, afspraken, medicatie, nieuwe woorden als indicatie en zorgloket. Ik wacht op contact met een cliëntondersteuner, iemand die mij hopelijk gaat ondersteunen bij alles wat er op ons af gaat komen.

Tot die tijd probeert ik zelf het overzicht te houden. En dat gaat meestal goed, tot vorige week.
In het tankstation viel mijn tas open. De hele rommelige inhoud over de vloer. Ik schaamde me rot, want ook de medicijndoosjes van mij vader lagen ertussen. Nog voordat ik alles bij elkaar kon rapen, knielde de jongen van de kassa naast me neer.

“Als u wilt help ik even de boel bij elkaar rapen”. Met de doosjes in zijn hand vertelde hij me dat zijn oma haar medicijnen via een baxterrol krijgt, netjes per dag en tijdstip verpakt, automatisch thuisbezorgd. “Misschien kan dat bij uw vader ook,” zei hij voorzichtig.

Het was maar een klein gebaar maar met een zo waardevolle tip. Heb het ook gelijk geregeld de volgende dag en vanaf het begin deze maand staat die baxterrol nu ook bij mijn vader op het keukenkastje. Dat kan ik alvast afvinken!