De bloemist

Als het weer het toelaat ga ik elke donderdagmiddag met mijn vriendin Els de stad in.

Els zit in een rolstoel en heeft steeds meer hulp nodig. We kennen elkaar al meer dan dertig jaar en de laatste jaren ben ik langzaam steeds meer voor haar gaan zorgen. Dat doe ik met liefde, maar ik zal niet ontkennen dat het soms best pittig is.

Toch proberen we ook die donderdagmiddag erin te houden. Een rondje door het centrum even eruit voor een lekker glaasje wijn en heerlijk mensen kijken.

Vorige week kwamen we zoals altijd langs de bloemist. Els is gek op bloemen, altijd geweest. Ze blijft bij zo’n etalage staan alsof ze naar kunst staat te kijken. Ze vond de zonnebloemen prachtig die er voor de deur stonden. Dus liepen we naar binnen en kochten een bosje.

Toen ik wilde afrekenen, glimlachte de bloemist. Hij vroeg me of we weer op pad gingen, en zei dat hij ons vaak langs zagen lopen. Hij begon nog wat bloemen tussen het boeket te steken waarop ik hem zei dat hij zich vergiste want ik wou eigenlijk alleen de zonnebloemen hebben.

Maar hij schudde zijn hoofd en zei me “nee hoor, die zijn van mij voor jullie” Was zo overdonderd dat ik er wat stil van werd. Voordat ik iets kon zeggen, zat Els te lachen. “Zie je wel, zei ze, ik zei toch dat het een aardige vent was”

Buiten keek ik nog eens naar het boeket, het waren maar een paar bloemen extra. Niet iets groots of duur. Maar ineens voelde ik me gezien. Dat iemand had opgemerkt dat wij daar iedere week samenlopen. Thuis zette ik de bloemen in een vaas en gaf ze een plek op Els haar eettafel.

Ze bleef naar het kunstwerk kijken, ze vond het zo mooi. En eerlijk? Dat was het ook. Niet alleen vanwege de bloemen maar vooral om het gebaar erachter.

Mijn geluk zat in een paar stelen extra en in iemand die ziet wat anderen misschien niet altijd opmerken.