De bijeenkomst in de moskee

Ik ging er eigenlijk heen omdat iemand me zei dat het goed voor me zou zijn. Een bijeenkomst in de moskee over zaken in het sociaal domein, eigenlijk had ik er niet zo’n zin in. Want hoe praat je daarover, of gaan ze over mij praten dat ik hulp zocht. Want iedereen denkt dat ik het prima zelf wel kan. Zo werd dat ook geleerd, geen hulp gaan zoeken en vooral niet buiten de familie.

Weet niet eens waarom ik uiteindelijk toch ging, misschien omdat ik moe was van alles.
Misschien omdat ik hoopte dat iemand iets zou zeggen waardoor ik me minder alleen zou voelen.
Er stonden stoelen in rijen, thee in kannen, koekjes op schaaltjes. Ik ging ergens achteraan zitten, zodat niemand zou zien dat ik eigenlijk meteen weer naar huis wilde.

Maar toen begonnen de mensen om me heen te praten. Een vrouw links van mij vertelde dat ze al maanden worstelde met het regelen van dagbesteding voor haar moeder. Een man vooraan zei dat hij soms drie telefoontjes nodig had voordat hij iemand aan de lijn kreeg. Iemand anders fluisterde dat ze bang was dat haar kinderen later hetzelfde zouden moeten doen voor haar.

En ineens merkte ik dat ik niet de enige was die het soms zwaar had, niet de enige die twijfelde. En niet de enige die dacht dat het taboe was om te zeggen dat je het niet alleen kan. Toen ik naar huis ging voelde het niet alsof alles opgelost was want dat was het niet. Maar ik had wel iets meegekregen wat ik al heel lang miste.

De blik van die vrouw die precies begreep wat ik niet durfde te zeggen. Mooiste voor mij was dat het dus geen schande is om over je zorgen te praten. Het was geen groot geluk maar het gaf mij zo een goed en opgelucht gevoel. Ik ben ook van plan om naar een ontmoetingsmiddag te gaan waar ze een vrouwengroep hebben. Misschien is het wel wat voor mijn moeder.