Dat moment…

Ik stond onder de douche toen ik mijn naam hoorde.

Niet gewoon roepen.
Paniek.

Ik rende nat de badkamer uit.
Hij stond midden in de woonkamer. Verward. Boos. Bang.

“Waar was je nou?”

Ik wilde zeggen:
“Onder de douche. Drie minuten.”

Maar ineens voelde zelfs drie minuten als iets wat eigenlijk niet meer mocht.

Dus zei ik alleen:
“Ik ben er alweer.”

En later dacht ik:
dat moment waarop zelfs douchen voelt alsof je iemand in de steek laat…

dat is het moment waarop mantelzorg langzaam alles overneemt.