Dat moment…

Ik stond in de keuken koffie te maken toen ik ineens hoorde:

“Waar is mijn bril nou weer?”

Tien seconden later:
“Laat maar! Ik heb hem al.”

Op zijn hoofd.

We moesten er allebei zo hard om lachen dat de koffie bijna over het aanrecht ging.

En heel even was er geen zorg.
Geen afspraken.
Geen vermoeidheid.
Geen geregel.

Gewoon een heel normaal, grappig moment samen.

Later dacht ik:
tussen alle zwaarte door zijn het soms juist die kleine, onbenullige momenten die je het langst onthoudt.