Dat moment..

Ik lag eindelijk in bed.

De eerste stilte van de dag.
Geen medicatie.
Geen vragen.
Geen afspraken.

Mijn hoofd zakte langzaam weg in die paar minuten rust waar je de hele dag naar uitkijkt.

En precies toen ik mijn ogen dichtdeed, hoorde ik:

“Sorry hoor…”

Die zin die altijd betekent dat er toch weer iets is.

Water.
De deken rechtleggen.
Nog even helpen met naar het toilet gaan.
Of gewoon angst. Verwarring. Niet alleen willen zijn.

Ik stond direct op.
Alsof mijn lichaam sneller reageert dan mijn hoofd tegenwoordig.

En terwijl ik terugliep naar de slaapkamer dacht ik ineens:
ik weet eigenlijk niet meer wanneer ik voor het laatst écht uitrustte.

Niet even liggen.
Niet even zitten.
Maar echt rusten zonder half te luisteren of iemand je nodig heeft.

Later dacht ik:
dat moment waarop je zelfs moe zijn uitstelt omdat iemand anders je nodig heeft…

dat herkennen veel mantelzorgers meteen.