Daar gaan ze…

Het is een woensdagochtend als ik met manlief op bezoek ga bij mijn moeder met dementie. In het zorgdossier heb ik gelezen dat mama de laatste tijd erg onrustig is en die nacht maar liefst twaalf keer uit bed is gekomen. Dat heeft duidelijk invloed op haar humeur. Waar ze normaal blij is me te zien, herkent ze me bij binnenkomst niet en kijkt me leeg aan. Haar hele lijf en houding stralen afstandelijkheid uit en ik hoor haar denken… wat doet zij hier , wat moet ze van me?

Als ik haar begroet met mijn naam en vertel dat ik haar dochter ben, blijft haar blik verdwaald. En dan roept manlief dat hij er ook bij is en meteen ontdooit ze. Ik zie een lach… ik zie ‘mama’.

Arm in arm… maatjes vandaag!

Mij negeert ze. En dat blijft het hele bezoek zo. Als ik een woordzoeker pak, vraagt ze waarom ze mee moet doen. Als ik een fotoalbum doorblader, krijg ik haar aandacht niet gevangen. Als ik een boekje begin te lezen en haar erbij wil betrekken, wordt ze boos. Aai en streel ik haar, dan trekt ze haar arm weg. Ik laat het en stiekem moeten we er ook wel om lachen hoe nors ze is. Uiteindelijk stel ik voor om een stukje te gaan wandelen… nou ja, ik stel het manlief voor. Het werkt… hij neemt mama mee naar de kast, kiest een jas en zonder haar weerwoord gaan ze… arm in arm. Maatjes voor vandaag!

Altijd dat, laat me toch

Als we terug zijn van een kleine wandeling komt de huisarts informeren hoe het met haar is. Al snel is ze overprikkelt. Een arts die allerlei vragen stelt, de zorg die meeluistert en onze aanwezigheid, die op deze dag niet vertrouwd voelt. Het maakt dat ze korte antwoorden geeft. En als blikken konden doden, hadden we allemaal het loodje gelegd. Ik voel mama aan en besluit haar uit de setting te halen. Ik zeg dat man en ik gaan en vraag haar mee te lopen naar de voordeur om ons uit te zwaaien. Het werkt deels. Ze loopt mee, alleen als Amber van de zorg ook meegaat. Ze vraagt haar waarom iedereen zich met haar bemoeit. Het antwoord van Amber – die zegt dat we ons zo gedragen, omdat we bezorgd zijn – maakt haar eigenlijk alleen bozer. Altijd dat, laat me toch… zegt ze hardop en kijkt ons niet meer aan. Als we ‘dag’ zeggen draait ze zich om en we krijgen geen blik waardig meer van haar.

Even geen verbinding

Ik accepteer het. Soms zit verbinding er gewoon even niet in en het enige wat ik dan doe is incasseren en beseffen dat het de ziekte is die spreekt en handelt… op dit soort momenten bieden de puzzel- en prentenboekjes van Klessebasjes helaas ook geen oplossing!

De puzzel- en prentenboekjes van Klessebasjes gaan terug in de tijd en geven mensen met dementie weer een verhaal. Ben je benieuwd naar de boekjes of wil je Klessebasjes proberen? Vraag dan het gratis online probeermagazine aan via: https://klessebasjes.nl/gratis-probeermagazine-netwerk/.