Cliëntvolgende bekostiging: keuzevrijheid of keuzestress?

De Kamer heeft er bij de behandeling van de Wet langdurige zorg (Wlz) op aangedrongen dat eigen regie en keuzevrijheid van cliënten beter in de wet moeten worden verankerd. Een partij die zich daar duidelijk over uitspreekt is Ieder(in). Een koepelorganisatie van mensen met een lichamelijke handicap, verstandelijke beperking of chronische ziekte.

Ieder(in) pleit al geruime tijd voor cliëntvolgende bekostiging. Cliënten kunnen dan zelf een aanbieder kiezen en hebben meer zeggenschap over de geleverde zorg. Staatssecretaris Van Rijn heeft daar in een brief aan de Tweede Kamer aangekondigd dat Zuid-Limburg en Rotterdam gaan experimenteren met persoonsvolgende bekostiging in de langdurige zorg. In de regio Zuid-Limburg gaat het om de ouderenzorg, in Rotterdam om de gehandicaptenzorg. Kenmerkend voor de experimenten is dat de regie verschuift van het zorgkantoor naar de cliënt.

Ieder(in) stelt een brief op met als kernboodschap: de Wlz zal alleen een echte verbetering zijn als er vol wordt ingezet op het verbeteren van de positie van de cliënt en het versterken van de eigen regie. Daarbij hoort kiezen voor cliëntvolgende bekostiging.

Hoewel ik het idee snap en het idee erachter heel mooi is, vraag ik me wel af of dit is waar we op zitten te wachten. Ja, ik wil zelf zeggenschap hebben, maar ik wil ook dat een expert op het gebied van mijn zorg me naar de juiste faciliteiten leidt. Levert de cliëntvolgende bekostiging en de keuzevrijheid van de cliënt niet ook enige stress op bij de cliënt? Dat de bekostiging volgt op de keuzes die gemaakt worden is natuurlijk mooi en helemaal logisch (eigenlijk), maar het feit dat er dus eerst ook keuzes gemaakt moeten worden welke zorg wel en niet ondervonden wordt en bij wie lijkt me ook extra zorgen te brengen.

Ik ben benieuwd hoe jullie daar over nadenken. Fijn die extra vrijheid of wordt het een extra taak op het bord van de mantelzorger?

Bron: Ieder(in)