Buurvrouw Ans

Ik stond net op het punt om mijn zoontje van school te halen toen de telefoon ging. Het was het verpleeghuis van mijn moeder. Ze was lelijk gevallen en zou worden opgehaald door de ambulance en of ik direct kon komen. Het hart zat in mijn keel en raakte echt in een soort van paniek. Mijn moeder had me nu nodig, maar mijn zoontje zou straks buiten de schoolpoort staan. Hoe moest ik dit in hemelsnaam oplossen? Ik had geen partner waar ik op terug kun vallen…

Zie het nog zo weer voor me, hollend de trap af met mijn telefoon nog in mijn hand, beneden in het portiek belde ik met de school kon wel janken. Mijn onderbuurvrouw hoorde me praten en zei zonder nadenken: “Geef mij je jas maar, ik haal je zoontje op. Hij kan bij mij blijven tot jij terug bent.”

Wat een enorme opluchting, even dacht ik nog: val ik haar niet lastig? Maar ik liet het maar want dat gaf me de ruimte om meteen naar mijn moeder te gaan. Wat ik die dag leerde? Dat voor hulp aannemen geen schaamte nodig is. Als jonge moeder en mantelzorger wil ik vaak sterk zijn, alles regelen en niemand tot last zijn.

Buurvrouw Ans bood het bij toeval zelf aan, en met de boodschap die zij mij later gaf dat ik altijd mag vragen als het nodig is, prijs ik mij gelukkig dat ik hier ben komen wonen. We overlopen elkaar niet, maar zijn er sindsdien wel voor elkaar. Dat wetende geeft mij zo een veilig gevoel hé?

Romy

*Redactie: 👉 Heb jij weleens ervaren hoe waardevol het kan zijn om hulp te vragen of onverwacht hulp aangeboden te krijgen? Deel je verhaal hieronder, misschien inspireer je daarmee iemand die het moeilijk vindt om hulp toe te laten.