Brieven aan Wie Het Zou Moeten Weten – 1. de wethouder

Geachte wethouder,

U weet niet hoe het is om elke ochtend te rekenen op iets dat er níet is.

Wanneer u zegt dat de zorg “later” wel komt, klinkt dat bestuurlijk logisch. Maar voor mensen die thuis zorgen, bestaat “later” niet. Later is een luxe. Later is een agenda zonder spoed. Later is een systeem dat wél werkt.

Voor mantelzorgers is er alleen maar nú.

Nú geen thuiszorg, nú wachtlijsten, nú overbelasting.
Nú een keten die piept en kraakt.
Nú beleid dat schuift met verantwoordelijkheden zonder te kijken waar ze landen.

En waar eindigen ze?
Precies: op de keukentafel van gewone mensen.

U zegt dat de zorginvulling wel volgt. Maar dat doet ze niet. Ze wordt doorgeschoven naar gezinnen, buren, dochters, zonen — mensen die al te veel dragen.

U hoeft het niet perfect te doen. Maar u moet wél kijken.
Kijken naar wat het betekent als zorg niet wordt georganiseerd, maar overgelaten.
Kijken naar de toekomst van inwoners die geen toekomst kunnen plannen.

Wacht niet op later.
Voor veel mantelzorgers is later namelijk precies waar het misgaat.

Met vriendelijke groet,
Een mantelzorger die nú nodig is