“Als goedbedoelde onzin pijn doet”

Het is weer zo’n nacht. Uur of drie. Donker, stil — op mijn gedachten na dan. Terwijl de rest van de wereld slaapt, lig ik wakker. Niet alleen omdat ik vandaag weer tot laat bezig was met zorgen, regelen, vangen wat dreigde te vallen. Maar vooral omdat mijn hoofd overuren draait.

Wat me wakker houdt, is niet alleen de zorg zelf. Het zijn de woorden. De goedbedoelde, ondoordachte opmerkingen van mensen die geen flauw idee hebben wat mantelzorg écht betekent.

“Maar je doet het toch uit liefde?”

Alsof liefde je vrijstelt van vermoeidheid. Alsof liefde het huishouden doet, de administratie bijhoudt, meegaat naar dokters, medische termen googelt, wacht op instanties die nooit opnemen, en ondertussen je eigen baan en gezin draaiend houdt.

“Je moet ook aan jezelf denken!”

Dank je. Geweldige tip. Heb je ook een handleiding hoe dat moet, als je moeder in paniek raakt zodra je even uit beeld bent? Als je partner op je rekent omdat het systeem tekortschiet? Als je alleen al met moeite de tijd vindt om te douchen, laat staan om te ‘ontspannen’?

“Je bent een kanjer!”

Daar kan ik het dus echt slecht van krijgen. Ik weet dat het lief bedoeld is. Maar ik wil geen lintje. Ik wil ruimte. Erkenning. Niet voor mijn heldhaftigheid, maar voor de zwaarte van deze rol. Voor het feit dat mantelzorgers geen keuze hebben om zich eraan te onttrekken. We doen het omdat het moet. Omdat niemand anders het doet.

Wat ik wil, is dat mensen zich verdiepen. Zich afvragen wat het betekent om dag en nacht verantwoordelijk te zijn voor iemands welzijn. Wat het betekent om je leven permanent aan te passen aan andermans behoeften. Hoe het voelt om telkens weer tegen muren van bureaucratie en onbegrip aan te lopen.

En bovenal: ik wil dat mensen stoppen met het kleiner maken van iets dat zó groot is. Want het is groot. Groot en zwaar. En op nachten als deze, als alles stil is behalve mijn zorgen, voel ik dat tot in mijn botten.