Adempauze

Ik lees hier bijna elke dag, maar zelf schrijven doe ik eigenlijk nooit. Toch wilde ik vandaag iets delen, omdat ik me een beetje schuldig voel over wat eigenlijk ook een klein gelukje is. Vandaar dat ik hem heb opgestuurd als mantelzorg geluk. Hoop niet dat jullie het vreemd vinden..

Mijn partner is vorige week tijdelijk opgenomen in een revalidatieafdeling om te herstellen van gordelroos. Op zich hoor je vaak dat het maar gordelroos is, maar bij hem heeft het er behoorlijk ingehakt. Hij heeft een paar jaar geleden een beroerte gehad en sindsdien is hij minder mobiel en best zorgafhankelijk. Zijn lichaam had daardoor weinig reserves om zo’n infectie op te vangen.

De artsen verwachten dat hij ongeveer vier tot zes weken moet blijven om weer wat op krachten te komen. Toen ze dat zeiden, knikte ik natuurlijk heel begripvol. Maar diep van binnen gebeurde er nog iets anders: ik voelde opluchting. Voor hem, maar ook zeker voor mijzelf. En dat vond ik moeilijk om toe te geven.

Niet omdat ik niet van hem hou, integendeel. Maar de afgelopen jaren draaide ons leven eigenlijk altijd om zorgen, plannen, regelen, opletten. Je staat altijd “aan”. Nu ik thuis ben en even alleen de deur achter me dichttrek, merk ik dat er ruimte komt. Om een boek te lezen zonder dat ik luister of hij me roept. Om op mijn gemak met een vriendin af te spreken zonder dat ik steeds op het scherm van mijn telefoon zit te kijken. En het allerfijnst: een nacht echt door te slapen.

En ineens dacht ik: misschien is dit wel een beetje respijtzorg, al noemen we het zo niet.

Ik mis hem, natuurlijk. En ik hoop dat hij daar goed opknapt. Maar ondertussen probeer ik mezelf toe te staan dat dit ook een klein gelukje is. Even ademhalen en bijtanken. Dan kan ik er straks ook weer tegenaan.

Misschien herkennen anderen dat gevoel wel?

Hartelijke groet,
een meelezer