Aan wie het zou moeten weten: de gemeenteraad

Geachte raadsleden,

U bent de vertegenwoordigers van onze gemeenschap. U beslist over wonen, zorg, welzijn, bereikbaarheid, ondersteuning, leefbaarheid. U bepaalt de voorwaarden van mijn leven, ook al ziet u mij misschien niet. Achter uw besluiten woont iemand zoals ik: een mantelzorger die probeert staande te blijven in een werkelijkheid die steeds minder ruimte laat om die zorg te dragen.

U bepaalt de prioriteiten in het lokale zorg- en woonbeleid. Ik leef met de gevolgen. Wanneer u kiest voor minimale Wmo-ondersteuning, betekent dat dat ik méér moet doen. Wanneer u toegestaan maakt dat er te weinig betaalbare of geschikte woningen zijn voor ouderen of mensen met een beperking, betekent dat dat ik méér moet rijden, méér moet organiseren, méér moet overbruggen. Wanneer u bezuinigt op dagbesteding, respijt of tijdelijke opvang, betekent dat dat ik minder ademruimte heb — en soms helemaal geen.

Voor u zijn dit beleidskeuzes. Voor mij zijn dit uren, dagen, nachten.

U spreekt vaak over “de kracht van de samenleving”. Maar die kracht komt niet uit het niets. Die kracht komt van mensen zoals ik, die constant schakelen, opvangen, ondersteunen, troosten, dragen. En eerlijk: die kracht begint op te raken. Elke keer dat lokale voorzieningen verdwijnen, verschuift de last naar de huiskamers van mantelzorgers. Wij zijn dan het vangnet van het vangnet — en dat is geen houdbare rol.

Ik wil dat u begrijpt dat mantelzorg geen bijzaak is van zorgbeleid. Het is de ruggengraat ervan. Zonder ons stort het hele idee van “langer thuis” in. Zonder ons loopt het zorgstelsel lokaal vast. Zonder ons kan uw gemeente niet functioneren zoals u hoopt, hoe mooi de beleidsplannen ook worden geschreven.

Maar die ruggengraat kan breken.

Wanneer u over zorg spreekt, vraagt u te weinig:
Wat betekent dit voor de mantelzorger?
Wat vraagt dit van iemand die dit elke dag doet?
Wat gebeurt er als deze persoon het niet meer aankan?

U kunt het verschil maken.
U kunt besluiten dat ondersteuning niet het sluitstuk is, maar de basis.
U kunt vasthouden aan beleid dat niet leunt op goede wil, maar op realistische draagkracht.
U kunt erkennen dat elke keuze die u maakt een gezin, een relatie, een leven raakt.

Daarom vraag ik u:

Wanneer erkent u in uw besluiten dat mantelzorgers niet de bijrol zijn, maar het fundament waarop uw lokale zorgbeleid rust?

Met vriendelijke groet,
Een mantelzorger