8. Na de zorg stopt het niet

Er komt een moment dat de zorg stopt.

Omdat iemand overlijdt.
Of omdat de situatie verandert.

En van buitenaf lijkt dat een einde.

Alsof er ruimte ontstaat.
Alsof het leven weer opgepakt kan worden.

Maar zo werkt het niet.

De zorg stopt.
Maar wat het met je heeft gedaan, blijft.

Je dagen waren jarenlang gevuld met zorgen.
Met regelen.
Met zorgen voor iemand anders.

En ineens is dat weg.

Je handen weten niet goed wat ze moeten doen.
Je hoofd draait nog door.
Je lichaam staat nog steeds in de stand van alertheid.

En misschien nog het meest verwarrend:

Je weet niet meer precies wie je bent zonder die rol.

Dat gevoel sluit aan bij wat vaak wordt beschreven na intensieve zorg: het einde van de zorg betekent niet het einde van het zorgen

Er is weinig aandacht voor deze fase.

Geen duidelijke ondersteuning.
Geen vanzelfsprekende nazorg.

Terwijl juist hier veel speelt.

Verlies.
Vermoeidheid.
Herstel dat tijd nodig heeft.

Maar die tijd wordt zelden genomen.

Omdat de wereld alweer doorgaat.

Niet in Den Haag.
Maar aan de keukentafel.