7. De grens verschuift steeds verder

Mantelzorg begint zelden met de gedachte dat het te zwaar gaat worden.

Het begint klein.

Een boodschap doen.
Een afspraak regelen.
Een keer meegaan naar het ziekenhuis.

En dan komt er iets bij.

En nog iets.

En nog iets.

Wat eerst veel leek, wordt normaal.
Wat eerst zwaar voelde, wordt onderdeel van je dag.

Je past je aan.

Steeds opnieuw.

Totdat je op een punt komt waarop je niet meer goed weet waar je grens ligt.

Omdat die grens al zo vaak is opgeschoven.

Je raakt gewend aan vermoeidheid.
Aan altijd “aan” staan.
Aan het idee dat er geen echte pauze meer is.

En juist daardoor wordt overbelasting moeilijk zichtbaar.

Voor anderen.
Maar ook voor jezelf.

Want wanneer is het eigenlijk te veel?

Als je niet meer slaapt?
Als je geïrriteerd raakt?
Als je lichaam begint te protesteren?

Of pas als het echt niet meer gaat?

De meeste mantelzorgers gaan door.

Niet omdat ze het kunnen.
Maar omdat ze het moeten.

Niet in Den Haag.
Maar aan de keukentafel.