Mijn kinderen, mijn geluk

Ik ben een alleenstaande moeder en zorg voor mijn zoon van 25. Hij woont nog thuis terwijl we wachten op een passende woonplek. Dat wachten duurt inmiddels al lang. Mijn zoon heeft veel begeleiding nodig in het dagelijks leven. Structuur, hulp bij de verzorging, opletten met medicatie, meegaan naar afspraken. Sommige dagen gaan goed, andere dagen zijn zwaar. En ook ’s nachts moet ik vaak alert blijven. Als ik beneden een geluid hoor, sta ik vaak meteen weer naast mijn bed.

Wie mantelzorg kent, weet dat het eigenlijk nooit echt stopt.

Mijn dochter van 23 studeert in een andere stad en woont daar ook. Al die jaren heb ik geprobeerd haar zoveel mogelijk buiten de zorg te houden. Ze moest gewoon haar eigen leven kunnen leiden, vond ik. Maar kinderen voelen meer dan je denkt. Een paar weken geleden stond ze ineens op vrijdagavond in de deuropening met haar tas. “Mam, ik dacht… ik kom gewoon wat vaker in het weekend naar huis.”

Sindsdien is ze er vaker. Ze neemt haar broer mee voor een stukje wandelen. Ze kijkt met hem een film. Soms kookt ze. Soms zit ze gewoon met hem aan de keukentafel terwijl hij rustig zijn muziek zit te luisteren, zo kan ik er alleen even op uit, zonder hem. En dat is heerlijk!

Voor haar misschien een paar gewone uurtjes. Voor mij betekent het dat ik even rustig kan douchen zonder te haasten. Dat ik even buiten kan zijn zonder steeds op hem te moeten letten. Dat mijn hoofd een klein beetje stiller wordt.

Wat me misschien nog wel het meest raakt, is dat ik er nooit om heb gevraagd. Maar ze ziet hoe zwaar de zorg soms is. Ze ziet haar broer. En blijkbaar ziet ze ook mij. Misschien is dat wel het grootste geluk.

Dat je kind niet alleen haar eigen weg gaat, maar af en toe ook even naast je komt lopen.