5. Eenzaamheid in een volle agenda

Mantelzorgers zijn zelden alleen.

Er is altijd iemand om voor te zorgen.
Altijd iets dat moet.
Altijd een volgende stap in de dag.

En toch voelen veel mantelzorgers zich eenzaam.

Niet omdat er niemand is.
Maar omdat niemand echt begrijpt wat er speelt.

Gesprekken veranderen.

Waar je vroeger sprak over werk, plannen en gewone dingen, gaat het nu over zorg. Of juist nergens meer over, omdat je geen energie hebt om het uit te leggen.

Afspreken wordt ingewikkeld.

Niet omdat je niet wilt.
Maar omdat je niet weet of het kan.
Omdat je hoofd er niet naar staat.
Omdat je altijd een slag om de arm houdt.

En na verloop van tijd gebeurt er iets wat bijna ongemerkt gaat.

Mensen haken af.

Niet uit onwil.
Maar omdat jouw wereld steeds verder afwijkt van die van hen.

Wat overblijft, is een leven dat zich grotendeels binnenshuis afspeelt.
Met weinig ruimte voor jezelf.
En weinig mensen die echt zien hoe zwaar het is.

Eenzaamheid in mantelzorg is geen gebrek aan contacten.

Het is een gebrek aan herkenning.

Niet in Den Haag.
Maar aan de keukentafel.