Ontmoeting in de pub

Ik zag de uitnodiging hangen op de deur van een pub in Richmond (UK). Hoeveel makkelijker zou het leven zijn als je eenvoudige plekken van ontmoeting zou hebben in de buurt, die behoren tot het gewone leven.

In Nederland spreken we over dagbesteding of collectieve voorzieningen, waarvoor je een indicatie aanvraagt. Die wordt getoetst aan de verordening, en toegekend in een beschikking. ‘Client moet gebruik maken van collectieve voorliggende voorzieningen’, luidt het mantra van de gemeente. Dit alles om de kosten van de gemeentelijke zorg in toom te houden. Maar niemand wil naar dagbesteding, dat voelt als bezighouden, knippen, plakken, werkjes maken.
Toch staat mijn vader (95) op de wachtlijst voor zo’n voorziening. Hij zou echter enorm baat hebben bij een eenvoudige plek om de hoek voor koffie en een praatje.

Kennis- en Financieringsorganisatie ZonMw nodigt gemeenten uit te investeren in dagactiviteiten voor thuiswonende mensen met dementie zoals mijn vader. Om in aanmerking te komen moeten gemeenten wel eerst een regiobeeld, een omgevingsanalyse, een behoefte analyse, en een gezamenlijke visie ontwikkelen, om daarna samen met partners in de wijk een plan van aanpak in te dienen. Het is goed dat er meer plekken komen waar mensen zoals mijn vader terecht kunnen, maar de stappen naar toekenning van subsidie staan zo ver af van de Pub-poster die ik zag in Richmond.

De subsidie-oproep is onderdeel van de Nationale Dementiestrategie van het Ministerie VWS.
Er zijn namelijk ongeveer 350.000 mantelzorgers voor mensen met dementie, 31% daarvan besteedt meer dan 40 uur per week aan deze zorg, ongeveer 126.000 mantelzorgers (veelal de kinderen) combineren dit met een betaalde baan.
In 2040 zal 1 op 8 werkenden een ouder met dementie hebben, nu is dat nog 1 op 33 werkenden. Eén van de doelen van het ZonMw programma is dat in 2030 80% van de thuiswonende mensen toegang heeft tot een ontmoetingscentrum voor
mensen met dementie in de nabijheid van hun eigen woning.

Wij lossen het dagbestedingsvraagstuk voorlopig zelf op met een dagelijks ritje naar het bos waar mijn vader zijn jeugd doorbracht. De tocht leidt langs het huis waar mijn moeder gewoond heeft, waar de school van mijn vader stond, de kerk waarin ze getrouwd zijn, het patronaat waar ze een potje tafeltennis speelden, en zijn eigen ouderlijk huis. Alle straatnamen kent hij nog. In het bos zijn de bomen nog dezelfde als 100 jaar geleden.