Ik moest voldoen aan een beeld dat onhaalbaar leek
Het is al even geleden dat ik vanuit hier mijn mantelzorgperikelen gedeeld heb. Ik had veel aan mijn hoofd, en was even niet in staat om dit met jullie te delen. Voor mij kwam dit zelfs als donderslag bij heldere hemel.
Toen ik destijds in juni 2010 van het ene op het andere moment in de mantelzorg rolde dacht ik niet na of dit mij ging lukken. Twee mensen waar ik veel van hield hadden mij binnen 24 uur in deze rol doen belanden dus ik stond voor een uitdaging waarvan ik destijds niet wist wat t me zou brengen. Ik dacht mijn schouders er onder te kunnen zetten en doen waar ik goed in ben, “Zorgen voor de ander”. Dat werd van mij verwacht en daar zou ik voor gaan. Ik moest voldoen aan een beeld dat onhaalbaar leek, maar ik zou bewijzen dat t mogelijk was.
Jaren hield ik dat vol, ik teerde op de adrenaline die ik opbouwde uit t nastreven van steeds een nieuwe deadline. De ene behaald, op naar de volgende, en zo acteerde ik jaren lang door. Ik voelde uiteindelijk niet meer dat ik leefde, ik werd geleefd. En tot overmaat van ramp kwamen een paar maanden geleden de nachtmerries, de slapeloze nachten en herbeleving van de 24 meest traumatische uren die ik beleefde in de maand juni 2010.
Mantelzorg is een erg dankbare taak, maar mag niet ten koste gaan van je gezondheid. En wat fijn dat ik daar nu aan mag toegeven. Jaren te laat, maar nog niet echt te laat. Het mag er zijn, want wat ik beleefde was echt. Door deze therapie snap ik dat alleen ik ervoor kan zorgen dat deze gevoelens er mogen zijn. De scherpe randjes zijn weg, de herinneringen blijven, maar ik voel me niet meer verslagen.
Meer lezen
Ik ben nieuw hier. Sinds juli 2023 is officieel vastgesteld dat mijn partner, man 4 jaar ouder, Alzheimer heeft. Zijn moeder had dat ook. Daarvoor natuurlijk al veel vergeten.
Nu 2 jaar later gaat het al veel slechter. We hebben al 48 jaar een lat-relatie. Hebben ieder een eigen appartement. Historisch gegroeid is dat hij veel bij mij is. Veel slapen en altijd bij mij eten. Ik zou bij hem niet kunnen koken. Hij heeft wel pannen maar daar houdt het mee op. Bovendien inductie en ik kook op gas. Daarbij heb ik een kat die verzorgd moet worden. Zelf mankeer ik ook van alles maar de zorg voor partner komt alleen op mij aan. Af en toe ben ik erg geïrriteerd wanneer blijkt dat hij nog maar zo weinig ziet of begrijpt. Ik ervaar dat als ongelooflijk, telkens als blijkt dat het nog veel slechter gaat dan ik al dacht. En dan de snelheid. Of meer precies het gebrek eraan bij partner. Ik houd mezelf voor de gek om te denken dat ik dit aankan. Ik denk vaak van niet maar als een ander, zelfs mijn partner, dat denkt, ontken ik in alle toonaarden. Ik word er zelf ook vergeetachtig van. En moedeloos.